Fulbaria is zoals gezegd een plattelandsdorp, gelegen tussen de rijstvelden en fish farms. De meeste mensen leven van de opbrengst hiervan, bezitten een theewinkel of zijn riksjarijder. En het is dus warm hier. Best wel heel erg warm. Gevoelstemperatuur 45 graden. Met een vochtigheidsgraad tot wel 90%… En dan schijn ik nog geluk te hebben ook want het is begonnen te regenen (de monsoon) en daardoor is het al een stuk afgekoeld. Het AzG-huis is overigens geweldig: groot, modern, elektriciteit, draadloos internet, een kok, een schoonmaakster, een dakterras… Wat een luxe temidden van al die armoede. Al is er weinig keus; een huis als dit is spotgoedkoop, én stelt ons in staat om ons volledig op het werk te richten. Bovendien creëren we tegelijkertijd werkgelegenheid voor de lokale bevolking. Hoewel ik me er nog niet helemaal gemakkelijk bij voel dat iemand voor me kookt en schoonmaakt werd me op het hart gedrukt dat de kok, de chauffeurs, de schoonmakers over het algemeen thuis óók weer iemand in dienst hebben om voor hun te koken, schoonmaken, en dat dat nou eenmaal onderdeel van de cultuur is. En dat met het salaris dat AzG betaalt hele families onderhouden en kinderen naar school gestuurd worden. Dus er valt meer voor te zeggen dan misschien lijkt op het eerste gezicht!
Ik heb daarnaast het geluk dat mijn voorgangster er nog gedurende een week is om me in te werken want mijn werk hier gaat geloof ik nogal een uitdaging worden… Behalve de dagelijkse werkzaamheden als arts in de (prachtige) AzG-kliniek waar de kala-azar patiënten behandeld worden ben ik supervisor van de twee lokale artsen en medisch assistent, de verpleegkundigen, het lab personeel en ongetwijfeld nog veel meer zeer ervaren national staff waar ik het bestaan nog niet van afweet. Daarnaast moet er een heleboel onderwezen/getraind/gerapporteerd/besteld/bijgehouden/gecheckt worden en zie ik voorlopig (dag 2) de bomen door het papieren bos niet helemaal meer. Maar dat schijnt vanzelf goed te komen…
Ik ben mijn voorgangers ook dankbaar voor het leggen en onderhouden van zeer goed contact met de national staff, al geloof ik dat daar niet zoveel voor nodig is omdat de Bangladeshi’s tot nu toe een ongelofelijk gastvrije indruk maken. Zoals gezegd nog maar dag 2, en nu al in twee verschillende huishoudens gefêteerd op enorme maaltijden. Ook wildvreemden houden ons welzijn nauw in het oog: toen we gisterenmiddag verzeild raakten in een zeer bijzonder lokaal spel (waarbij tienduizenden mensen uit vier delen van het district gedurende de hele dag probeerden een bal van 50 kilogram in bezit te krijgen) werden we omringd door mensen die ons veilig uit de massa loodsden en ons lieten weten wanneer het weer rustig genoeg was om verder te lopen. Daarnaast leek het trouwens ook dat wij een grotere attractie waren dan het spel, maar dat terzijde!
Kortom: het land overweldigend, de mensen bijzonder vriendelijk, het project en mijn werk een uitdaging, en alweer zoveel meegemaakt dat het voelt alsof ik 2 weken in 2 dagen heb beleefd… Goed begin!
