Als ik in mijn kantoor zit te werken word ik gebeld door een van de expat verpleegkundige in het ziekenhuis. Er is een lastige situatie ontstaan: een groep mannen is naar de afdeling gekomen om een grootmoeder van een van haar patiënten mee te nemen naar het politiebureau. Het verhaal gaat dat de grootmoeder van een opgenomen ondervoed kindje, een ander kindje zou hebben behekst. De mannen claimen dat als het kindje niet beter wordt dit de schuld is van de grootmoeder, daarom willen ze haar nu aanklagen op het politiebureau. Ik bespreek het met de medisch directeur van het ziekenhuis, waarin Artsen zonder Grenzen (AzG) samenwerkt met het ministerie van gezondheidszorg en we besluiten samen met de mannen te gaan praten, dus we nodigen ze uit voor een gesprek.

De groep mannen arriveert op de basis en ze leggen uit wat er gebeurd is. De grootmoeder had klaarblijkelijk voor het andere kindje gebeden en het kindje aangeraakt, en ik leer dat het in deze cultuur niet gewenst is, aan iemand anders kind te komen. Ik kan me niet bemoeien met de sociale kant. Maar pleit voor rust op de afdeling en leg uit aan de mannen dat alle patiënten, en zo ook het kleinkind van de grootmoeder, een verzorger nodig heeft. Het is in het belang van de patiënt dat de grootmoeder op de afdeling blijft.  De medisch directeur zegt wat wijze dingen in Hausa (de locale taal) wat goed opgepakt wordt. De mannen worden rustig en begrijpen dat de grootmoeder het beste voor had met de patiënt, en ze vertrekken weer, de grootmoeder met rust latend. Het zijn van die momenten waarin je realiseert hoe anders we soms onze wereld beleven. Aan de andere kant, uiteindelijk komt het denk ik voort uit een universele angst, die om je kind te verliezen. Ik moet er niet aan denken……