Je hebt een bloeiend bedrijfje, je bent 45 een echte entrepreneur, een ondernemer, zo eentje die een neus heeft voor goede handel. Je man is al een tijdje dood, aangereden door een van die bussen die met 80 km door de straten denderen. Je hebt 4 kinderen, je oudste dochter is 25 en heeft al een dochter van 5. Je zoon is 21, studeert voor onderwijzer, althans tot de aardbeving. Nu grijpt hij alles aan om aan werk te komen en werkt als vertaler voor een Hollandse OT nurse in Carrefour Ortopedic Hospital van MSF. Emanuel, zo heet hij vindt het werk fantastisch, komt thuis met hele verhalen over haar, “ze is zo cool mam”.

Je nodigt haar uit bij jullie thuis, nou ja de achtertuin die nu als thuis fungeert. Daar heb je met je 4 kinderen, want er zijn ook nog twee meisjes van 9 en 11, een  provisorisch tenten kampje op getrokken, in het huis slapen is nog steeds niet veilig. Vaak zit je verdrietig voor je uit te kijken, hoe moet je de failliete zaak weer opbouwen, je moet weer spullen in gaan kopen in de Dominicaanse Republiek, Emanuel moet weer naar school, z, n opleiding afmaken, hoewel hij nu zegt dokter te willen worden.

Vaak denk je nog terug aan die vreselijke 12^e januari toen je wereld in stortte, de doodsangst die je had omdat Emanuel als enige nog niet thuis was. Hoe hij er uit zag toen hij bebloed en onder het stof, onder het puin is uitgekropen van de school die instortte. Je kreeg bijna een hartaanval toen hij het erf op kwam. Je dankte God op je blote knieën dat je gezin gespaard was.

Op het erf staan fraaie kunstwerken, je neef Robinson is een kunstenaar, kon goed leven van zijn sculpturen en schilderijen. Hij probeert de draad weer op te pakken, zijn werk weer te slijten, ook zijn kinderen moeten eten.

Muziek klinkt door de achtertuin, je nichtje Shelley danst, ze heeft zich prachtig uitgedost in traditionele kleding van Haïti. Ze danst alsof haar leven er van af hangt en ziet niet dat Emanuel een foto maakt. Hij kwam thuis met haar camera, kon ons zo toch laten zien waar en met wie hij werkt. Eerlijk is eerlijk het ziet er wel “cool”uit.

Emanuel is er trots op dat hij op deze manier toch kan laten zien wie zijn moeder is en zijn familie. Dat hij zomaar die camera mee kreeg, “ze gaf hem zomaar mee mam”. “Cool”.

Blij verrast kijk ik naar de mooie foto, s van lieve mensen die me bij hen thuis hebben uitgenodigd, ik bedank hen via Emanuel voor dit speciale bezoek. Ik bedank hen voor het verhaal, hun verhaal, dat ik mag vertellen en de foto, s die mag laten zien.

Gisteren avond met z, n allen uit eten geweest, kan dus ook gewoon, blijf ik bizar vinden, je rijdt door de puinhopen en komt in een sjiek Canadees restaurant, waar je lekker kunt eten. Het regende de hele tijd, en de bliksem sloeg de stoppen door, althans we zaten 2x in het donker. Het was de enige manier om Celine Dion tot zwijgen te brengen. Ik heb een lekker visje gekozen en een ananas taartje toe.

 Toen we de Titanic voorde 3^e keer voorbij hoorden komen werd het tijd om op te stappen. Met de drie landrovers sukkelen we de berg weer af, door de nauwe straatjes.

Haïti by night oogt spookachtig kan ik je zeggen,als een war-zone, het wemelt van de zwerf honden,vage figuren en pick up trucks met bonkende muziek  scheuren door de straten, gangs etc

 Nu zien we pas wat de regen heeft aangericht, landslidings, aardverschuivingen blokkeren grote delen van de weg en er ontstaan stuw meren. Langzaam vorderen we. Een eind verderop ligt er wel en meter puin over de weg, een mini taxi staat tot de assen in het water en  komt met geen mogelijkheid over de puinhoop. Mannen proberen de auto te keren. Met de 4 Wheel drive komen we er moeiteloos overheen. Een paar kilometer verderop staat de UN force de boel te regelen, hier ligt echt zoveel puin over de weg dat er tientallen mensen met de HAND puin aan het ruimen zijn, ook hier komen wij moeiteloos doorheen. Nog iets veder ligt er een man in het redelijk snel stromende water, we stoppen op zo, n 5 mtr afstand. Hij zit vast met z, n voet in een spleet of zo, zoekt naar z, n schoen maar kan niet overeind komen. Wij mogen de auto niet uit (vanwege de strenge, maar noodzakelijke veiligheidvoorschriften)…..Er komt een truck aan denderen, met hoog opspattend water rijden ze rakelings langs de man en stoppen, raam gaat open en er volgt een gesprek. 2 jonge mannen klimmen uit de truc en helpen de man uit het water, wat nog niet zo eenvoudig is. Er komt een tegen ligger aan, die kennelijk niet ziet wat er in dat gat zich afspeelt, de mannen zijn net op tijd aan de kant. We zwaaien opgelucht naar de jongens  en ploeteren verder naar huis. 

Ik sta nog elke dag versteld van de veerkracht van de mensen, de enorme puinhoop die er overal nog ligt. Honderden mensen werken met de hand bultje bij bultje weg. Na zo, n stortbui als gister avond, ligt het dus gewoon weer op straat. En het echte regen seizoen moet nog komen, met de cyclonen. Er is weinig fantasie voor nodig om te bedenken hoe het er dan in de ontelbare tentenkampen uit zal zien.

3 uur deden we er over om thuis te komen, over de pakweg  20 km die we normaal in 30 min doen. Een nationale feestdag voor de Haitianen, en dat werd massaal gevierd op het strand, een paar kilometer verderop (van ons hotel.) Duizenden mensen kwamen daar bij elkaar om te feesten, vergelijkbaar met Dance Valley.

We gaan iets eerder weg om de terugkerende meute te mijden, ivb met de veiligheid en zo. Na 10 minuten stonden we al vast. Een grote stroom voertuigen, twee soms drie rijen dik , in allerlei soorten en maten, tot de nok toe gevuld met uitbundige mensen, probeerden zich door de nauwe straten en kapotte wegen te wurmen. Ik heb geluk, zit in de Tango 4, de meest luxe auto, met Jaap en Bernd, (de grijze golf ….).Ik kijk verbaasd naar de uitbundige mensen massa waar we ongewild in beland zijn. Ik draai mijn raam open en lach naar de mensen, zwaai naar ze, maak foto, s en geniet van de happening. Daar hoor ik het voor het eerst. “Mon Blanc”. Ze roepen het als ze ons zien zitten in de MSF Landcruisers, vaak gevolgd door iets onverstaanbaars. Rijen mensen lopen tussen de beide “rijstroken”zwaaien met vlaggen en zingen een soort rap. Roepen: “Mon Blanc” en geven een klap op de auto. De brommer taxi’s, de Boda-boda, doen goede zaken. Kris kras, in de bermen, dwars tussen alles door brengen ze relatief snel mensen naar de stad. Hoog op de trucs en minivans zitten de jongelui, hangen aan de zijkant, stoer met zonnebrillen, rasta haren, en ook volgens de laatste mode, de broek op os pubis, showen hun (namaak) Calvin Klein en Tommy Hilfiger onderbroek daar boven uit. Nog een hele kunst om het zaakje op te houden als je aan zo, n truc hangt. Langzaam, heel langzaam schuiven we op. Af en toe lopen er UniFillers langs die een poging doen het verkeer te regelen.

In een pick up, met zo, n open laadbak geeft een jonge vrouw haar vriendje de volle laag als hij wel erg opdringerig wordt, ik heb tijd genoeg om het te volgen, we staan al 15 min naast elkaar. Dan wordt het donker, en we zijn nog niet op de helft. Dan begint het te regenen, een tropische  bui met hevig onweer stort zich uit over de mensen massa. Het mag de pret niet drukken, de shirts gaan uit en naakte bovenlijven glimmen in het licht van de bliksem. Ik heb nog nooit zoiets fascinerends gezien. Geen wanklank, een paar echt dronken mensen, geen ruzies, maar een groot feest. 3 uur dus voor we bij ons hotel aankwamen en ik wel heeeeel erg nodig naar mijn eigen toilet moest.

Ik dacht dat Mon Blanc de variant op Mzungu zou zijn, witte mens. Voor de zekerheid vroeg ik vanochtend aan de lokale collega’s wat het betekent. Het is bedoeld als een compliment zei Emanuel, mijn vertaler. Mon Blanc, mijn witte vriend, respect ook voor dat je hier bent, en wat je hier doet. Nivoce een scrub nurse pakt mijn arm en zegt met een big smile: “you are Mon Blanc”.

Twee grote ingrepen doen we vandaag, lelijke Femur fracturen. De eerste scrub ik, laat nog een keer zien hoe het opdekken ,  afdekken en instrumenteren gaat. Netjes, overzichtelijk, met respect voor je materiaal. Bernd, de chirurg en ik wisselen bijna geen woord en werken alsof we al jaren  samen werken. Dat maakt indruk, ik zie het. De volgende operatie doet Nivoce de instrumenten, ze heeft goed opgelet, het gaat stukken beter nu. De workshops werpen vruchten af.

Om vier uur loop ik de hospitainer uit, en terwijl ik mijn hoed op zet tegen de felle zon hoor ik ze roepen ”adieu Mon Blanc”.

We draaien allemaal dienst, ik was zondag aan de beurt, gewoon half 8 de deur uit en maandag avond half 6 weer thuis. Gewoonlijk wordt er niet geopereerd op zondag in de Hospitainer. Alle acute zaken worden op de andere grote ok gedaan. Ik heb dienst met Jaap, een Nederlandse chirurg die ik nog van vroeger ken, genoeg tijd om bij te kletsen dus.

We beginnen met de ronde, kleine visite, alleen de hoognodige patiënten worden bekeken. De lokale staf, bestaande uit verpleegkundigen, artsen, laboranten, fysiotherapeuten, gipsverband meesters, apothekers /assistenten etc. werken gewoon allemaal. Ook de 6 vrouwen die elke dag de was doen voor het hospitaal zitten alweer achter de grote gekleurde teilen de was te doen. Ik maak even een praatje, en zeg hoe ik hen respecteer, in die bloedhitte alles met de hand te moeten wassen. Onze expats was, alle beddengoed van de patiënten en niet te vergeten onze OK jassen en bebloede lakens…… ik maak een paar kleurrijke foto, s.

Gezang klinkt over de compound, er is een kerkdienst aan de gang in het open gebouw achter ons. De psalmen neurie ik mee, de woorden ken ik niet meer. De preek is in creools, de lokale taal hier. Ik besluit in de Hospitainer wat te gaan reorganiseren. Goed idee, ware het niet dat de temperatuur de 45 graden naderde in het magazijntje, een container Zonder airco of ventilatie en in no time was mijn pak doorweekt en lekte het zweet in mijn schoenen, een om mijn hoofd geknoopte rode boerenzakdoek voorkomt dat het zweet in mijn ogen lekt. Ik zet even door en heb alle schroeven geteld, de boekhouding weer bij gewerkt, honderden K draden gesorteerd, ( we hebben genoeg om heel Haïti vast te zetten,)ringetjes in doosjes gestopt etc. De water fles bij de hand om het vocht weer aan te vullen. De schappen waar de instrumenten sets staan opnieuw ingedeeld, stickers geplakt en nu maar hopen dat het werkt. Binnen alle hechtingen gesorteerd, losse spullen verzamelt en de omloop tafel opnieuw ingericht, een soort OK formulier ontworpen waar begin en eindtijd opstaan, gebruikte materialen, en plaats voor een beknopt operatie verslag. Na 2 uur kreeg ik vlekken voor mijn ogen en hield het voor gezien, wrong me uit mijn OK pak en bracht nog twee sets repositieklemmen , die ik ergens vond, naar de sterilisatie om te steriliseren. Meteen de set beschrijving er bij, en toen was de tijd voor rust.

Ik zit op de veranda met een colaatje en kijk uit over het kamp. Patiënten liggen op de bedden, scharrelen rond op krukken, zitten in groepjes onder de enige grote boom, of zoeken achter de Hospitainer de schaduw op. De ondergaande zon kleurt de hemel rood, de schemer gaat over in duisternis en met de lampen aan, oogt het bijna gezellig. Ik maak een rondje door de tenten, de lokale staf heeft de zaakjes goed voor elkaar, de patiënten worden echt goed verpleegd en de stemming is relaxed ondanks het feit dat men totaal geen privacy heeft en mannen en vrouwen door elkaar liggen. Er wordt gelachen, muziek gemaakt, en een spelletje gespeeld. We hebben een paar kinderen waarvan een wees jongetje die alle harten breekt. Een schatje,  dat inmiddels vele mama’s heeft gevonden. Ik maak foto’ s maak een praatje en luister naar de verhalen.

 Om te slapen hebben we een veldbed en een klamboe, om 9 uur houd ik het voor gezien. Ik besprenkel de betonnen vloer met water, zoals twee vrouwen dat hier de hele dag doen, letterlijk pappen en nathouden. Goed tegen het stof en het verkoelt misschien iets. Twee keer zak ik door het veld bed, dan houd ik het voor gezien, kiep de matrasjes op de vloer, plens nog wat rond met water, wurm mezelf onder de klamboe en zak met een diepe zucht in de kussens. Ben blij dat ik lig…..

De haan kraait, ik kijk op mijn horloge, 5 uur, ik doezel nog wat na. Ik ruik verse koffie, hmmmm lekker, maar heb geen zin om op te staan, ik draai me om en zie de beker staan, naast mijn bed, neergezet door Jaap.

Om 8 uur komen de collega, s we dragen een zeer rustige dienst over en gaan over tot de orde van de dag. 2 geplande operaties, de lokale collega’s zijn verrast als ze zien wat ik gedaan heb, en er blij mee. Ik ook.

S’avonds, weer “thuis”trakteer ik mezelf op een filmpje, Terug naar de kust, spannend verhaal, maar na 20 min vallen mijn ogen al dicht.

Stel je werkt op een O.K. in een Verloskundige kliniek op een mooi tropisch eiland, je hebt een relaxed baantje, alleen wat keizersneden, en wat kleine ingrepen zoals een manuele placenta verwijdering, of een na curettage. Het betaald redelijk en je wordt er niet moe van. Je kunt tijd met je vrienden, je geliefde of je gezin door brengen. Gewoon een beetje rondhangen, lekker buiten zitten of iets leuks doen. Je kinderen gaan naar school en je hoopt dat zij een betere toekomst hebben.

Dan is het 12 januari 2010. En je hele wereld stort in, in 1 minuut, letterlijk. Verdwaasd loop je rond, of krabbelt onder het puin uit, of je was gelukkig net de kliniek uit, maar veel van je collega, s en patiënten, moeders met pas geboren baby, s, niet. Je gaat op zoek naar je kinderen, die zaten nog op school, in blinde paniek probeer je weg te komen, je bent niet de enige. Waar is je man, je ouders, je oma die bedlegerig is en op jou rekent. Je herkent je eigen omgeving niet meer. Huilend dwaal je rond, ademen is bijna niet mogelijk door al het stof.

Nu, drie maanden later, je hebt je dierbaren begraven, als je geluk hebt. Je kinderen zaten toch net niet in die school die ingestort is, maar die van je zus en collega wel. Je man heb je nooit meer gezien. En je Oma hoef je ook niet meer te verzorgen.

Je hebt Goddank weer werk, bij een buitenlandse hulp organisatie, MSF, Medicins sans Frontiers, uit Holland. Nooit van gehoord, maar je hebt werk, weliswaar op een orthopedische OK, waar je de ballen verstand van hebt, maar je doet je best. De buitenlandse specialisten en verpleegkundigen, zijn wel aardig, de meesten althans. Ook zij doen hun best en hebben er soms ook de ballen verstand van hoe het er op Haïti er aan toe gaat. Ze willen wel, maar kunnen niet echt  begrijpen hoe jij je voelt, dat je nog erg veel verdriet hebt, slecht slaapt in een dergelijk tenten kamp, de kinderen achter moet laten in een onveilige situatie als jij gaat werken. Dat je daarom, als er even niks te doen is je hoofd op je armen legt en probeert te slapen.

Gelukkig is het ook vaak weer gezellig, wordt er weer gelachen met elkaar. Die buitenlanders brengen ook wel weer wat leven in de brouwerij, al blijft het een vertoning als ze s, avonds klokslag 5 met die grote witte auto, s achter elkaar de poort uit rijden. Je ruimt de rommel op, kleed je om en wringt je in een van de volgepakte bussen en gaat naar “huis”. Goddank.

Niet ver van ons Ortopedic Hospital is een centrum voor ondervoede kinderen. Grace, genade, heet het. Op gezet door een ongetwijfeld Christelijke Amerikaanse organisatie. Twee van onze MSF medewerkers werken daar part time als arts en verpleegkundige, enthousiaste meiden die helemaal weg zijn van de schattige piepkleine kindjes die met grote ogen naar ons, witte bezoekers staren.De lipjes trillen als we dichterbij komen. Josie verteld over het programma, de voeding, hoe de moeders begeleid worden, als het al de moeder is…. Een meisje, bijna zelf nog een kind, speelt met een klein meisje van pakweg 1 jaar, nauwelijks groter dan een babypop, met vlassige haartjes en breekbaar ogende armpjes en benen.

Op een ander bed ligt een klein meisje, het enige wat ik van haar zie is een bos zwarte krulletjes, ze ligt op haar buik te slapen, en een klein voetje dat onder een roze bloemetjes jurkje uit steekt. Er zit een meisje naast, waarvan ik hoop dat het een zusje is.

Ik maak een foto van een moeder en baby’tje, pas geboren, ze slapen, face to face, zo intiem, zo vredig, niet passend in de wereld om hen heen die volledig is ingestort, letterlijk. Dan hoor ik dat het niet de baby, s moeder is maar een tante, ze “wonen”in het vluchtelingen kamp achter het gebouw. Met 30.000 andere mensen.  Who Cares….

Mission of Hope..

De platen zijn op, de internal fixation platen, waar we fracturen mee repareren, met platen en schroeven. Dat betekent niet opereren, en dat terwijl er nog genoeg gegadigden zijn die nu nood gedwongen in een tractie liggen. De levering laat op zich wachten, we zitten op een eiland, niet bepaald naast de deur. Na wat rond bellen en met toestemming van hogerhand mag ik ze gaan halen bij Mission of Hope. Ik rijd met F. een potige Haitiaan als chauffeur, en mijn tolk  in een witte 4 Wheel drive de poort uit. Het is 9 uur a.m. ochtendspits. Er is geen verkeersinformatie nodig om te constateren dat het verkeer muurvast zit. Langzaam schuiven we op richting Port aux Prince. Ingeklemd tussen enorme Amerikaanse schoolbussen en trucs die veel te groot zijn voor deze wegen. De UN is actief vandaag, ik zie veel pantser voertuigen met gemaskerde soldaten, zwaar bewapend die me er aan herinneren dat dit geen schoolreisje is. We zien de grote Kathedraal van P.Aux.P die is ingestort. Indrukwekkend. Het presidentiële paleis, ook ingezakt.

Het heeft geregend vannacht, er staan grote plassen die zeker 50 cm diep zijn. Behoedzaam rijd F er door heen, je weet maar nooit waar de gaten zitten. Een jonge moeder tilt een klein meisje op, gekleed in een rood rokje, rood/wit geruit bloesje, vrolijke witte strikjes in de haren en witte sokjes met een soort ruches, om haar droog en schoon te houden. Ik heb alle tijd om te haar goed te bekijken, ze loopt sneller dan wij rijden door de drukke straat. De mensen massa overal is overweldigend, de straat handel bloeit, er lijkt veel voedsel te zijn maar volgens F slechts voldoende om een kwart van de bevolking te voeden. Haïti was al jaren afhankelijk van voedsel hulp.

Ik mag graag kamperen, maar na Haïti zal een verblijf in een tent nooit meer hetzelfde zijn. 2 uur rijden we bijna onafgebroken langs tenten kampen, witte, gele, blauwe, grijze, kleurloze optrekjes van vodden en zakken. Hier en daar een toilet unit. Ik heb nog nooit zoveel mensen en publiek zien “wildplassen”, meestal mannen, dat is waar. Ik vraag af waar de vrouwen heen moeten.

Hope For an Nation.  staat er op de muur geschilderd. Canadezen runnen hier een kleine kliniek waar 1x per maand een week een chirurgisch team voor wordt ingevlogen. Die werken dan een week stug door en gaan weer weg. Twee frisse jonge kerels komen met een handvol platen aan gelopen, we kletsen nog wat, vullen de water fles bij en we gaan weer.

Cite du Solei, een misleidende naam die bij ons aan zonnige oorden in Frankrijk doen denken. Hier een no go area, een war zone van gangsters en bittere armoede. Hier wonen 50,000 mensen die leven van minder dan een dollar per dag. Ik zie hier mensen naakt onder een afdakje zitten, kinderen die in geen maanden was water hebben gezien, het is heet en stoffig, de rijen tenten die er staan doen bijna luxe aan. Een half uur rijden we door deze wijk, ook F is onder de indruk. Het kan dus altijd erger…….Who cares?

Een warm welkom, hier op Haïti, kan niet anders zeggen. Meteen als je van de trap afdaalt naar de aankomst hal valt de hitte als een goed voorverwarmde deken op je. Beneden zit een steelband te spelen, 5 mannen gekleed in een geel T shirt van een hulp- organisatie proberen de boel wat op te vrolijken. Locals beginnen meteen te swingen en te zingen en schuifelen bedolven onder flatscreens, computers, 4,5 hoeden op hun hoofd gestapeld, de armen vol met tassen richting de uitgang waar het gevecht om de koffers begint. Ik passeer moeiteloos de controles en probeer mijn tas te ontdekken in de chaos die er al snel ontstaat. Neem nooit een zwarte tas of koffer, die vind je niet terug, gelukkig is de mijne rood en zie ik die al van verre aankomen.

Ik wurm me door de massa naar buiten, houd allerlei goed bedoelende lieden met een smile op afstand en probeer MSF (afkorting voor Medecins Sans Frontieres ofwel Artsen zonder Grenzen ) of een bordje met mijn naam te ontdekken. Na een half uur druipend van het zweet onder een afdakje was ik nog de enige blanke tussen de wachtende en daarom makkelijk te spotten door Nance die ergens verderop al een uur stond te wachten.

De rit van het vliegveld naar Carrefour naar het ziekenhuis waar ik ga werken duurt ongeveer een uur of ander half. 

Ik kijk mijn ogen uit, het is alsof ik naar een tv documentaire kijk. Zo bekend en toch ook bizar om het live te zien. Het ingestorte Paleis, White House, bv is veel groter dan je zou verwachten. Onafzienbare rijen tentenkampen, wit, blauw, opgetrokken uit wat maar voor handen is passeren we. Naast de huizen, staan plastic shelters, mensen durven (nog) niet binnen te slapen vanwege na schokken. De laatste was maandag jl. 4.7 op de schaal van Richter, duidelijk voelbaar in het ziekenhuis aangezien Carrefour nogal dicht bij het episch centre ligt.

Het straat beeld lijkt bedrieglijk normaal voor een Caribische gebied of wat ik ken van Mombassa. Veel handel, stalletjes met fruit, kleding, eten, plastic teiltjes, draagbare radio, s en wel 100 mtr alleen maar auto achterlichten. Langs de weg hoog opgestapeld puin en vuilnis. Er is soms maar ruimte voor een auto. Grote afgeladen bussen scheuren ons voorbij, mini taxies, beschilderd in hippe kleuren met leuzen als” ik rijd, Jezus red” , een Jezus hangend aan het kruis, die me door de voorruit diep bedroefd aanstaart, proberen het maximale aantal mensen in en op de auto,s te krijgen. De hele Via Dolorosa trekt aan mij voorbij,de eerste foto’s zijn al gemaakt voor ik er erg in heb.

Kinderen scharrelen overal rond, de scholen zijn nog steeds bijna allemaal gesloten omdat ze of zijn ingestort met honderden kinderen er (nog) in, of in gebruik zijn als nood hospitaal, zoals het Ortopedic Hospital Carrefour.

Voor ik het door heb staan we voor de ijzeren toegangs poort van de compound. Binnen heerst rust en orde. In 9 grote tenten kunnen 100 patiënten verpleegd worden, in het schoolgebouw zitten de ondersteunende diensten, lab, röntgen, magazijn, sterilisatie, en de managers zitten op de 1^e verdieping. Een rij patiënten zit voor de OPD, poli, care givers, familieleden, lopen af en aan, doen wasjes, brengen extra drinken, etc.

Dini, mijn voorganger uit Zwolle, is met haar laatste operatie bezig, 10 minuten na aankomst sta ik ook op de OK, maak kennis met de chirurgen en de lokale staf en de overdracht begint. We praten de rest van de middag en een deel van de avond bij. Dini vertrekt nl de volgende ochtend. In 2 weken heeft ze bergen werk verzet.De OK begint steeds meer op die van  een Ortopedic Hospital te lijken.

Ik zwaai haar uit, en ga de eerste Tibiaplateau #  doen (een onderbeens fractuur, gelokaliseerd net onder de knie), met moeite pas ik in de handschoenen met mijn gebroken hand die nog niet geheel hersteld is. De knokkels zijn nog erg gevoelig.

Daar sta je dan met instrumentarium wat je niet kent, aardige lokale collega, s die er nog helemaal niets van weten (ze komen van een verloskundige kliniek), in een krappe OK, te krap voor dit soort klussen, laverend tussen een C.Boog en een nogal fors uitgevallen chirurg te proberen enigszins de steriliteit te bewaken. De orthopeden zijn kundig, niet te beroerd om te improviseren een belangrijk gegeven onder deze omstandigheden. De cases zijn allemaal gecompliceerd, zonder uitzondering zouden ze allemaal hun been zijn verloren of ernstig invalide zijn geworden zonder de service van MSF. Er wordt zelfs verwezen door andere ziekenhuizen en NGO,s als het op Internal and External fixation aankomt.

Nu, zondag, een rustdag, even de boel laten bezinken. Er komt veel op je af, de hitte, de taal barrière, ik spreek nauwelijks Frans, de organisatie, de regeltjes, al die namen en gezichten. De accommodatie is oké, heb een kamer voor mezelf, alleen geen raam/uitzicht, dus beetje benauwend. De fan maakt overuren, ik slaap goed, het eten is prima, ook op de compound is voldoende te drinken. Ik gebruik nu de kamer van een chirurg die met verlof is om op het balkon te zitten, met uitzicht op de oceaan en een lekker fris windje. Mailen is mogelijk, maar vaak is er nauwelijks tijd of is er geen computer vrij. Trouwe lezers van mijn Be-More blog zullen dit keer met minder genoegen moeten nemen.

NB,

Met z,n allen zitten we ergens op en berg in een Old Colonial Hotel, waar je eerder Agatha Cristy of Hemmingway verwacht aan te treffen dan een bonte verzameling NGO,s from all over the World, die  er allemaal stoer uit zien en een ding gemeen hebben: ze roken als ketters……..poor me!

Ben je klaar voor een nieuwe uitdaging …. Zo begon het mailtje van Pieter een paar weken geleden.

Met mijn hand nog maar net uit het gips, nog pijnlijk en tamelijk nutteloos, las ik het aanbod om alsnog naar Haïti te gaan. Als operatie assistente/verpleegkundige een orthopedische OK helpen opstarten. Veel patiënten komen nu (weer) aan bod voor na behandeling nu de eerste chaos en acute fase voorbij is. De aantallen zijn enorm, dat heeft Artsen zonder Grenzen er mede toe doen besluiten in een orthopedisch ziekenhuis in Carrefour deze medische zorg te gaan bieden.

Daar heb je dan o.a. OK personeel voor nodig, het liefst met enige kennis van orthopedie en traumatologie, die ook nog eens snel weg kunnen.

Na overleg met het thuisfront, die wel zagen dat ik deze uitdaging graag aan wilde nemen, is het contact met AZG/MSF tot stand gekomen. Dan gaat het snel, een stapel rapporten om te lezen, een heuse psychologische test, nog meer informatie en een uitgebreid gesprek op het kantoor in Amsterdam , met super enthousiaste mensen die blij met mij lijken te zijn.

En nu ga ik……… morgen, 5 Mei ,tot max 6 weken.

Hoe klein de OK wereld is of kan zijn, een van de chirurgen die daar zit, ken ik van vroeger. Een collega die er nu zit, ken ik ook. Zij heeft bergen werk verzet in de afgelopen twee weken, ik mag mijn handen dichtknijpen, (voor zover dat gaat) dankzij haar informatie kon ik me beter voor bereiden en heb een beetje idee wat me te wachten staat. Een beetje.

Zij is zo aardig een dagje langer te blijven, zodat we ook nog , ter plekke, een (snelle)

overdracht kunnen hebben.

De ontvangst zal warm zijn, t, is er nl 36 c. Niet mijn favoriete temperatuur. Ook de regentijd komt er aan, de laarzen zitten in de tas. Zo zijn er nog wat ongemakken, maar toch ga ik de uitdaging aan. Ik ben blij dat ik daadwerkelijk iets kan bijdragen voor de zo zwaar getroffen Haitianen.

Wordt vervolgd.