Deze week was de tuberculose/hiv adviseur er. De organisatie Artsen zonder Grenzen heeft verschillende adviseurs die de projecten adviseren op inhoudelijk niveau. Voor het medische team betekent dat discussies over nieuwe mogelijke programma’s, een evaluatie van een bestaand programma, advies, hulp etc. Dit keer was de TB/Hiv adviseur gekomen omdat we wilden evalueren of we het bestaande TB programma zouden kunnen ondersteunen en of we met Hiv/aids behandeling zouden moeten en/of kunnen starten.

Tuberculose is een typische armoede ziekte omdat het een besmettelijke ziekte is die via hoesten overdraagt en als veel mensen dicht op elkaar leven gaat dat sneller. Daarbij zijn mensen met een verminderd immuun systeem er ook vatbaarder voor, de verklaring waarom TB meer voorkomt in Hiv patiënten en ondervoede kinderen bijvoorbeeld. Wij zien dan ook heel wat casussen maar tot dusverre hebben we er nog geen officieel programma voor omdat TB een hele lange behandeling is en als je maar de helft van je kuur neemt dan kan er resistentie ontstaan en dat is weer heel moeilijk behandelbaar. Er is wel al een lokaal programma maar door supply problemen, training en een gebrek aan goede supervisie komt het toch regelmatig voor dat ze geen medicijnen kunnen verstrekken of dat patiënten niet terug komen voor hun vervolg afspraak. Dan heb je dus weer extra personeel nodig dat die mensen thuis opspoort en dat is er op dit moment niet.

De adviseur die kwam bezocht de verschillende centra, sprak met alle verschillende spelers en was ook veel klinisch bezig met ons. Zo keken we samen nog is kritisch naar wanneer je nou TB verdenkt in een ondervoed kind met longontsteking en hoe lang je wacht met het beginnen van je behandeling. Dat is belangrijk omdat TB medicatie pas na 2 weken begint te werken en de diagnose in kinderen klinisch is (er is dus geen laboratorium test voor in kinderen), daarbij is het een 6 maanden behandeling dus wil je kinderen ook weer niet onnodig behandelen.

Anders dan TB heeft Hiv hier nog een lage prevalentie. Dat komt omdat de mensen door de onveiligheid heel erg geïsoleerd leven. Er is dan wel veel seksueel geweld door de oorlog en veel seksueel overdraagbare ziekten maar de grote wegen die Hiv van de grote steden naar het platte land verspreiden (vrachtwagenchauffeurs), hebben hier (nog) geen toegang. Dat betekent dat we niet erg veel patiënten zien die de gespecialiseerde behandeling nodig hebben maar de gevallen die je ziet zijn toch altijd wel erg schrijnend. Dat roept voortdurende discussies op binnen Artsen zonder Grenzen omdat het zo nodig is maar ook zo lastig omdat het een levenslange behandeling vraagt en dat doen we toch ook niet voor zoveel andere chronische ziekten. Feit is wel dat het een van de grootste gezondheidsproblemen in Afrika is op dit moment en dat het eigenlijk gewoon in het basispakket van zorg zou moeten horen, onafhankelijk van hoe moeilijk of duur het is.

Ik ben heel benieuwd naar wat de beslissingen gaan worden, mochten we beginnen dan houd ik jullie natuurlijk op de hoogte. Wat betreft de TB denk ik dat we het lokale programma zeker wat meer gaan helpen, ik was zelf al erg tevreden met drie kleine ondervoede meisjes die we wat vroeger dan normaal op TB medicatie gezet hebben en toen ik op vakantie ging al wat aan het opknappen waren. Het zou mooi zijn als we hun ook kunnen verzekeren van een goede vervolg kuur zonder medicatie ruptuur.

Kijk ook op http://www.msf-azg.be/tuberculose_nl/index.swf voor meer informatie over TB.

Onze inbox staat vol met updates over Haiti. Eerst onzekerheid over onze collega’s en het nieuws dat iemand nog niet gevonden is, later het goede nieuws dat ze terecht is maar ook meer nieuws over de gigantische ravage, inflatable ziekenhuizen en national staff die het niet overleefden. Ongelofelijk, we hebben er geen beelden bij maar AzG kennende kan ik me er wel een voorstelling bij maken. Het is de tweede keer dat ik met onzekerheid te maken heb over een collega die ik goed ken, vorig jaar duurde het een maand voordat het verlichtende nieuws kwam dat onze collega in Tsjaad veilig vrijgelaten was, nu hoorden we het nieuws van een expat onder het puin en natuurlijk gingen bij mij alle bellen rinkelen omdat ik een bekende in het team heb. Gelukkig konden ze me dezelfde avond verzekeren dat het geen Nederlandse was, niet dat het daardoor minder erg was maar toch is het fijn te horen dat je vrienden veilig zijn.

En nu is iedereen die maar een beetje Frans spreekt gewonden aan het verzorgen in Haiti. Ik probeerde een filmpje te openen maar de verbinding was te langzaam dus zag ik één gezicht dat net iets aan het zeggen was maar ik kwam niet verder kwam dan dat ene beeld maar het gezicht was van mij Log in Pakistan, ook op facebook stromen de berichten binnen ‘on my way to Haiti’. Hoe meer missies je gedaan hebt, hoe meer bekenden overal ter wereld en dus altijd wel bekenden tussen de mensen die binnen een dag in het vliegtuig zitten… Het doet me erg meedenken met iedereen en ik kan de hectiek, inzet en uitputting van de teams bijna voelen.

Zelf raakte ik vorige week verstrikt in mijn klamboe toen ik mijn bed uit wilde rennen omdat alles bewoog. Aardbeving! Was het eerste dat door m’n hoofd ging. We hebben hier wekelijks kleine bevingen aangezien het hier nogal vulkanisch is en een van de vulkanen in de buurt actief is op het moment. Gelukkig gebeurt er nooit iets want Mweso heeft welgeteld vier stenen gebouwen waarvan geen enkele met een tweede verdieping. Maar deze was heel sterk en lang, net alsof er een vrachtwagen de muur van de compound binnen reed! Genoeg tijd om wakker te worden, m’n bed uit te komen en naar buiten te wandelen, heel bizar, de trilling blijft ook een tijdje in je lijf hangen. De guards stonden er wat versuft bij, “alle auto’s stonden te schudden!” Na een paar minuten ging het weer los, naschok. Niemand die zich echt zorgen maakte trouwens, de meesten bleven gewoon lekker liggen en twee zijn er zelfs helemaal doorheen geslapen… Mijn slaapkamertje is een klein houten huisje, daar ben ik nu wel blij mee!