Tijdens de lunchpauze en na de lessen ga ik elke dag naar een mooi park vlak bij het taalcentrum om wat van de zon te genieten. Gedurende twee weken heb ik iedere dag vijf uur privé-les Frans en de rest van de dag leer ik de behandelde stof hier in het park. Ik vraag me af hoeveel medecursisten me in dit park al voor zijn gegaan!

De docent werkt voornamelijk met mensen die ook voor Artsen zonder Grenzen naar een Franstalig gebied worden uitgezonden en heeft daarom veel ervaring. De gebruikte terminologie lijkt soms op het Nederlands en Engels, maar is vaak genoeg toch ook weer heel anders. Door de verwarring maak ik nog veel fouten. Heel veel dingen wéét ik ook gewoon domweg niet. Hoe leg je bijvoorbeeld in het Frans aan iemand uit hoe je een bloeddruk moet meten als diegene dat nog nooit heeft gedaan? Er zijn zoveel kleine feitjes die je op een gewone taalcursus niet zou leren. Maar doordat de cursus zo sterk gericht is op mijn toekomstige werk, kon ik vandaag wel al een presentie over malaria geven!

Toch voel ik me soms net een klein kind die in een brabbeltaal iets probeert uit te leggen. De woorden die ik de dag ervoor nog geleerd heb spelen dan een soort verstoppertje in m’n hoofd. Toch gaat het met sprongen vooruit: een taal leren is net als verstoppertje spelen gewoon een spel. Maar om een spel te kunnen spelen moet je wel de regels kennen. En ik bevind mij pas ergens halverwege de lijst van spelregels…

Anita

Twee zieken vandaag. Gisteren eigenlijk al, maar vanmorgen bleek Jeff, onze PC echt ziek. Hoge koorts zonder duidelijke reden, ook hij is afgevoerd per helikopter naar Yangon. Ik heb hem naar de helikopter gebracht en hem uitgezwaaid. Het zal ook wel voor een deel met vermoeidheid te maken hebben, hij is hier nu 5 weken en we werken van 7.00 tot 19.00 uur inclusief de zaterdag en de zondag. Hopelijk is er niets ernstigs aan de hand en kan hij in Yangon een weekje lekker bijtanken in een aircon slaapkamer en een echte douche met stromend water. De andere zieke is onze log, haar symptomen zijn gelukkig niet ernstig en griep gerelateerd.

In de middag naar het ziekenhuis geweest. De ondervoede zieke dame die ik afgelopen zondag in de Delta aantrof en heb meegenomen voor opname in het ziekenhuis in Laputta, is gisteren ontslagen. Helaas ben ik dus net een dag te laat komen kijken. Ik had vervoer naar haar dorp in de zuidelijke delta willen regelen. Verder zijn ze op dit moment (gelukkig) onze kamers in het expathuis aan het aftimmeren met muskietengaas. We hebben echt een rattenplaag. Ze rennen in steeds grotere aantallen in de nacht over, onder en langs onze bedden. De kamers zijn niet afgesloten aan de bovenkant. Het oorspronkelijke huis bestond uit een grote ruimte op de begane grond en slechts 1 afgesloten slaapkamer op de 1^e etage. Speciaal voor ons zijn er 7 slaapkamers gecreeerd door schotten te plaatsen in de open ruimte op de begane grond. Deze schotten zijn aan de bovenkant niet afgesloten, en hierdoor toegangkelijk voor allerlei creepy crawly animals. We hebben rattenvallen aangeschaft, een kat is te ingewikkeld en moeilijk te regelen op korte termijn. Vannacht zijn er 5 gevangen, maar dat is een druppel op een gloeiende plaat want er rennen er nog tientallen rond…. Ennnn, ik heb een fiets, een echte!! Veel te klein voor mijn Europese lijf, maar ik kan mij erop voortbewegen. Ik liep wat af hier, het is best wel een uitgetrekt stadje en alle andere NGO’s, de kliniek en de verschillende stafhuizen zitten overal verspreid. Nu ben ik pas echt een bezienswaardigheid hier; de grote blanke op de te kleine fiets…….

Veel liefs en groeten uit Myanmar!!

Gisteren een grote distrubutie met 12 nationale stafleden gedaan van: dekens (ze waren toch op voorraad), bednetten, blikjes vis, pannen en nagelknippers. Het was een hele operatie, alle vertegenwoordigers van de huishoudens stonden in rijen opgesteld en de kampcommandant riep hun namen af met de informatie over de gezinssamenstelling die onze nationale staf daarbij nodig had. 1886 huishoudens dus 1886 personen.

Afhankelijk van de samenstelling en grootte van de huishoudens kreeg men 1 of 2 dekens en hetzelfde princiepe voor de bednets. In de gloeiende zon stonden we daar tussen deze mensenmassa, die geduldig wachten tot ze afgeroepen werden. Ik had nog niet eerder zo’ n grootscheepse distributie meegemaakt en het was dan ook leerzaam om te doen. Het hele proces vereist een gedegen voorbereiden zodat je tijdens de distributie niet vastloopt. Een dokter van de nationale staf had de leiding, zij had al eerder distributies geleid.

Aan het einde van de middag hadden we een expat meeting met Frank de HOM en Assis de MedCo. We hebben een brainstorm gedaan over taken en ontwikkelingen hierin. Ik ga met 1 van de nationale dokters een nutrition programma voor kinderen <5 opzetten in de kampen. We zullen starten met een onderzoek in hoeverre de kinderen in de kampen ondervoedingsverschijnselen vertonen. Verder hebben we al 3 plaatsen aangewezen in de delta waar we vaste kliniek zullen gaan openen met een mobiele taak naar de omliggende dorpen.

Ondertussen hebben we ons bijna allemaal in het nieuwe expathuis geinstalleerd. Ik ben al een paar nachten uit mijn slaap gehouden door scharrelende geluiden van………Vannacht ontdekt dat het ratten zijn IEUWWW. Vervelend, maar verder bevalt het huis prima, meer ruimte en koeler in de nacht. Voor de ratten vinden we nog wel een oplossing, wellicht een kat? Jullie horen het nog wel.

Groetjes uit Myanmar van Kitty

Bijna alle bomen zijn omgewaaid, er staan er nog maar een paar. De bomen die nog overeind staan dragen hoog in hun top de herinnering van de cycloon. Stukken plastic, kledingstukken, wrakstukken van kapotgeslagen bootjes, papier en andere rommel. Je kunt hierdoor goed zien hoe hoog het water is gekomen. In de meeste dorpen zijn 40 tot 50% slachtoffers gevallen, soms ligt het percentage nog hoger. In de kampen zijn families die elkaar kennen uit hun dorpjes, bij elkaar in de tent getrokken. Ze steunen elkaar en voelen zich iets meer vertrouwd met bekenden om zich heen in deze nieuwe leefomgeving, vaak ver van het dorp waar hun huis stond.

Rondlopen in het kamp roept beklemmende gevoelens bij mij op. Er is een kampcommandant en de hele dag worden er via de luidspreker mededelingen en instructies omgeroepen. In het kamp waar ik op dit moment ben wonen tijdelijk rond de 8000 gestrande overlevenden op ongeveer 40 hectare in 500 tenten. Het is noodzakelijk dat er enige structuur in zo’n mierenhoop van mensen aanwezig is, maar het doet allemaal erg dwingend en onvriendelijk aan.

In dit kamp zijn afgelopen zondag 117 families aangekomen uit 5 miles camp waar wij een kliniek hebben geplaatst. 5 miles camp werd volgens de autoriteiten te vol en er zijn andere plannen mee. Triest, want wij hebben in hun oude kamp een schooltje voor de kinderen en een goed lopende kliniek. Voor zover je noodkampen aangenaam kunt vinden, was 5 miles ten minste minder massaal en beter gefaciliteerd. De tentbewoners ontvangen ons gastvrij in hun tenten wanneer we een onderzoekje doen naar de aanwezigheid van bednetten en dekens. De meeste huishoudens hebben maar één bednet en een deken. Te weinig dus, met name de bednetten. De afgelopen week zijn er in kamp 5 al 6 dengue-fever gevallen geconstateerd en vandaag weer een stuk of 5 op verdenking van. In alle gevallen gaat het om kinderen, het is van groot belang dat deze kwetsbare groep onder een bednet slaapt.

Morgen doen we daarom een bednet distributie waarbij alle huishoudens twee stuks krijgen. De deken distributie doen we volgende week, die moeten uit Pathein aangeleverd worden. Vandaag was opnieuw een enerverende dag in Myanmar!!!

Groetjes, Kitty

Daar zit ik dan, in Brussel. Klaar om aan de twee-weekse privé cursus Frans te beginnen, als voorbereiding op mijn werk straks in het Franstalige CAR. Drie uur treinen vliegen zo om als je je alvast een beetje inleest in Franstalige medische literatuur!Hier in Brussel zit ik in een prima bed& breakfast in een sfeervol roodkleurig kamertje. Vanuit het raam hoor ik tijdens het uitpakken van mijn tas al diverse soorten muziek. Is dit een doorsnee Brussels weekend, of zal er meer aan de hand zijn? De hostess, die redelijk Engels spreekt al praat hier natuurlijk liever Frans, wijst me erop dat het dit weekend feest van de muziek én feest in de Afrikaanse wijk Matongé is. Dit laatste hoef je mij natuurlijk geen twee keer te vertellen en even later loop ik midden in Brussels Afrika!…Er staan allerlei kraampjes met verschillende culinaire hapjes waarvan het grootste deel uit vis en ondefinieerbaar vlees bestaat. Ik ben ook erg benieuwd hoe dat straks als vegetariër weer in Afrika zal zijn, maar tot nu toe ging dat altijd prima. De gebakken banaan smaakt dan ook erg goed! Al pratende met de Afrikaanse verkoopster blijkt dat elk jaar in juni een groot feest in deze wijk wordt gehouden, met voornamelijk Congolese en Kameroense bewoners. Iedereen is in een vrolijke stemming en op een van de podia wordt er swingend op los gezongen en gespeeld. Iedereen danst mee en kinderen rennen in het rond. Wat een toepasselijk en goed begin van deze twee weken; twee weken om me ook taalkundig nóg weer dichter bij Centraal Afrika te brengen!

Anita

Het voelt heel dubbel om vandaag mijn laatste werkdag op de kinderafdeling van het VUmc te hebben. Op deze laatste dag verzorg ik de kindjes die ik de afgelopen maanden al heel vaak heb verpleegd. Stiekem krijg je dan toch een band met hen en de ouders. Meestal neem ik afscheid van kinderen die naar huis gaan omdat het beter met ze gaat. Nu ga ik zelf weg en blijven deze kinderen achter, ik ben benieuwd hoe het met ze zal gaan. Tegelijkertijd vraag ik mezelf ook af hoe het daarginder in Afrika is en hoe de patiënten er daar aan toe zullen zijn. Misschien krijg ik nog heeft meeste moeite met het besef dat verreweg de meesten van hen het hier een stuk beter zouden hebben. En dat maakt júist waarom ik daar een helpende hand wil bieden. ‘Maar dit is toch wat je wilde?’ Krijg is als vraag wanneer ik bij het afscheid op de afdeling toch wat emotioneel reageer bij het krijgen van zoveel lieve woorden en kaartjes. Natúúrlijk is dit wat ik wil, mijn droom wordt nu eindelijk werkelijkheid! Maar dat wil niet zeggen dat het afscheid niet zwaar valt op een afdeling waar ik ruim zes jaar met zoveel plezier heb gewerkt. De vaste collega’s, bekende kinderen, de gezelligheid en het vertrouwen worden nu allemaal ingeruild in voor een groot avontuur. Enkele collega’s hebben vaak tegen me gezegd dat ze dit ook altijd gewild hebben, maar dat het er nooit van gekomen is. En dát gevoel wil ik in ieder geval voorkomen door het gewoon te gaan doen! Met een knipoog naar het ziekenhuis achter me stap ik vanuit de draaideur vol goede moed de nieuwe uitdaging genaamd ‘Artsen Zonder Grenzen’ in…

Anita

Ik moest nog enkele vaccinaties hebben, dus dat doe ik meteen na mijn nachtdienst aangezien de GGD in Amsterdam alleen ’s ochtends open is. Slapen kan later nog wel, dacht ik op dat moment, niet wetende dat daar vandaag niet meer van zou komen… Het wachten voor de vaccinaties duurt erg lang, maar ik heb gezelschap van Corine. Zij komt een rabiës vaccinatie ophalen en neemt deze mee naar het veld, omdat het nu nog te dicht op de vorige zit. Ze vertrekt namelijk morgen al naar noordwest Uganda, wat vorige week pas bekend was omdat het een nieuw op te zetten nood project is. Terwijl ik zelf nog veel dingen moet regelen, voelt het ineens of ik nog zeeën van tijd heb, aangezien ik (inclusief de Franse cursus) zelf pas over ruim een maand vertrek. En toch komt het allemaal ineens erg dichtbij nu alles steeds concreter wordt… Vier prikken en pleisters op mijn armen rijker fiets ik nog even langs het hoofdkantoor van AZG om mijn visum voor CAR te regelen. Toevallig heeft de Peruaanse medecursist van de PPD vandaag zijn briefing, dus is het leuk om bij te kletsen en te horen wat hij gaat doen als logistiek medewerker in Bangladesh. Ook zijn beide trainers van de PPD aanwezig én heeft Corine haar briefing voor Uganda, dus is het op het hoofdkantoor net een kleine reünie!

Ik zou nog een afspraak maken met iemand van de persvoorlichting, omdat ik graag voor de website van AZG wil schrijven om mijn ervaringen met jullie te delen. Omdat ik toch op het hoofdkantoor ben kan dat meteen vandaag en daaruit blijkt dat ik een blog voor de website bij mag houden. Dus jullie kunnen op de hoogte blijven van al mijn verhalen straks in het veld! Uiteindelijk ben ik pas in de middag thuis, maar kan nog niet gaan slapen omdat ik mijn Franse conversatiecursus nog moet voorbereiden. Deze volg ik zelf om alvast een beetje beslagen ten ijs te komen als ik straks naar Brussel ga. Mij is gevraagd of ik deze avond iets wil vertellen over Artsen Zonder Grenzen. Ik maak in de les nog veel fouten maar kan me wel redelijk verstaanbaar maken en daar is het waar het in eerste instantie om draait. Als ik ’s avonds laat thuis kan ik éindelijk gaan slapen.

Anita