De tweede helft van de cursusweek staat meer in het teken van case-studies over lopende projecten en projecten die vanuit veiligheidsoverwegingen steeds gestart en weer even onderbroken worden. Het is leuk om met de kennis die we inmiddels hebben in samenwerking met ‘med’s (medici) en ‘log’s logistiekers) wat praktischer bezig te zijn, bijvoorbeeld met het opzetten van een voedingscentrum. ’s Avonds vatten we de dag samen in grappige presentaties, wat met diverse kostuums een hoop lol oplevert. Op de locatie is zelfs een kleine sauna met jacouzie aanwezig; heerlijk om even in bijkomen na van die intensieve  dagen! En afkoelen in een riviertje met ijskoud smeltwater heeft dan toch wel iets…

De laatste avond organiseren we zelf een afscheidsfeest. Met volleyballen, dansen en een heerlijk kampvuurtje onder de heldere sterrenhemel is het eveneens een zeer geslaagde avond.

Na de cursus blijven Corine en ik nog een extra dag in Montreal om nog wat laatste dingen te bezoeken. Achteraf hadden we dit beter niet kunnen doen, want onze vlucht blijkt geannuleerd te zijn. Hierdoor moeten we over Mineapolis terug vliegen en duurt onze terugreis dus wel twee keer zo lang dan gepland…. Maar ik kom met een zeer voldaan gevoel thuis: door het lekkere weer en de prachtige locatie leek het net een soort werkvakantie waar ik in het mooie Canada met leuke mensen en een zeer interessante cursus ontzettend veel van heb geleerd!

De meeste medekandidaten hebben al een missie. Velen van hen moeten vooraf aan hun project voor een briefing naar het AZG hoofdkantoor hier in Amsterdam, dus is het leuk om ze voor hun vertrek hier nog even te ontmoeten. Ik ben benieuwd naar hun verhalen en hoop dat er voor ons ook snel een project bekend is, want na deze cursus wil ik zelf ook meteen wel weg!

Anita

In een echte ouderwetse gele schoolbus worden we met de rest van de deelnemers  naar NP Orford gebracht, zo’n twee uur rijden van Montreal. De groep bestaat uit twintig Duitsers, Engelsen, Canadezen, een Amerikaan, Griek, Peruaan en drie Nederlanders met halfhalf mix van man/vrouw en medische of logistieke achtergrond.

De locatie is supermooi: een conferentiecentrum aan een groot wit bevroren meer tussen de groene dennenbomen; het echte Canada plaatje; prachtig! Door de warme zon smelt het meer tijdens de rest van de week in een spiegelglad zomers plaatje waardoor het net lijkt of we er wel langer dan een maand zijn.

Elke dag hebben we lessen van 8.30 tot een uur of 22:00, al hebben we genoeg pauzes met heerlijke buffetten om tussendoor een beetje bij te komen. De eerste dagen worden de ‘brainwash’ genoemd en staan in het teken van de meer theoretische principes en achtergronden van AZG; safety&security, ethiek, de ‘code of conduct’ (waar je je aan moet houden), wat je kan verwachten in je eerste missie, cross culturele communicatie, gezondheid, AZG en de media etcetera.

Onder het mom van de ‘bar-module’ drinken we ’s avonds vaak nog gezellig even wat met elkaar. Zo leren we elkaar wat beter kennen en kunnen we meer ervaringsverhalen van de docenten te horen. Juist door deze ervaringen  krijgen we een goed beeld van wat ons zelf straks te wachten staat.

Eén avond moeten we in groepjes het donkere bos in om een ‘onderzoek’ van de omgeving te doen; een groots opgezet simulatiespel waar het met name draait om de samenwerking binnen je team. We moeten allerlei spullen meenemen en hindernissen overwinnen, vlotten bouwen, informatie loskrijgen van zeer zwijgzame traditional healers en de stress ondervinden van rebellen die je tegenhouden en van alles van je eisen. Moe maar voldaan zijn we midden in de nacht pas klaar…

Anita

‘Succes met je tweede stap in de richting van je missie voor AZG’, schreef een vriend van de week lief op een kaartje om me veel plezier te wensen voor de cursus. Corine en ik gaan al twee dagen eerder naar Canada dan de rest van de groep, omdat we Montreal graag willen bekijken: als we er dan toch zijn! Als we uit het vliegtuig stappen blijkt deze ‘Florence Nightingale’ te heten, hoe toepasselijk voor deze twee blonde Hollandse verpleegkundigen!

In de mails die we vanuit de Canadese organisatie kregen stond frequent gemeld dat we vooral veel warme kleren mee moesten nemen, omdat het er erg koud zou zijn. Maar dat valt heel erg mee; op de dag dat wij aankomen begint de lente!

Aan onze voeten ligt op veel plekken nog een mooi wit pak sneeuw van zo’n 50 centimeter, maar op onze hoofden schijnt warm zonnetje van meer dan 25graden, heerlijk! Ik koop nog een tas met de tekst ‘il faut regarder toute la vie avec des yeux d’enfant’ (je moet het leven als door kinderogen bekijken); mooier kan ik het als kinderverpleegkundige niet verwoorden…

In Montreal bekijken we een hele hoop: allereerst de ‘Vieux Montreal;’ de oude stadswijk met veel oude gebouwen tussen hoge wolkenkrabbers. Op de grootste wolkenkrabber willen we graag naar boven om daarvandaan een mooi uitzicht op de stad te hebben. Heel toevallig is daar binnen net een foto-expositie van AZG te zien; het volgende teken dat dit echt is wat we moeten doen!

De tweede dag in Montreal beklimmen we de berg (nou ja, heuvel) waar Montreal naar is vernoemd: de Mont Royal. Daar ligt nog flink veel sneeuw en hebben dan ook erg veel lol als we daar continu tot aan onze knieën in weg zakken.

Vanaf de berg hebben we een mooi uitzicht op de skyline van de stad.’s Middags gaan we naar de botanische tuin; een groot contrast als je vanuit de sneeuw ineens in een mooie tropische kas vol twee-handen grote felgekleurde vlinders staat!

Het is fijn om door deze twee leuke dagen met een ontspannen gevoel aan de cursus te kunnen beginnen, want die zal nog pittig genoeg zijn.

Anita