En daar zat hij, een wijze grijze oude man met het leven in de rimpels in zijn gezicht getekend. Daar zat hij op de aarde bij een kliniek waarschijnlijk al uren op ons te wachten. Als een vogel met geknakte vleugels zat hij met letterlijk geknakte polsen in het verband in gescheurde kleren op ons te wachten. Ik heb het beeld nog steeds op mijn netvlies staan.. deze oude man die met een machete (kapmes) is bewerkt.. geknakte polsen, een snee in zijn neus en borstkas met een verwezen blik in zijn ogen, even oplichtend bij het zien van onze auto.. Daar stonden we als team: 5 congolezen en 2 blanken op de terugweg van 3 dagen mobiele kliniek in de pinga regio. moe maar heel erg blij van het vele werk wat we als team hebben verzet..en nu bij het zien van deze man sloeg een stilte van triestheid door onze groep.. La tristesse de la guerre. We hebben hem en zijn vrouw meegenomen naar het ziekenhuis in Kichanga waar onze chirurg al op hem stond te wachten.. Voor hem is er hulp. Ik heb het beeld nog steeds op mijn ogen. Mensen zijn in staat tot gruwelijke dingen en mensen zijn in staat tot grootse dingen.. maar af en toe is het fenomeen mens moeilijk te begrijpen.

Martine

Het sneeuwt vandaag. Grote dikke vlokken dwarrelen uit donker grijze wolken om ons heen.
Alle bergen zijn sierlijk wit bepoederd en in het dorp ligt niet genoeg voor ieder kind om een sneeuwbal te maken. Voor mij is een sneeuwballengevecht uitgesloten. Zou tot het vormen van een behoorlijk ronde bal nu niet in staat zijn. De reden hiervoor is dat mijn handen de laatste tijd een milde vorm van ‘frostbite’ vertonen. Met opgezwollen vingers met blaren probeer ik zonder succes aan iets anders te denken dan een ondragelijke jeuk.

Frostbite was wel het laatste waar ik aan dacht voordat ik aan mijn werk als ‘tropen’arts begon. Het krijgen van onhebbelijke koortspieken als gevolg van malaria leek me meer waarschijnlijk. Eindeloos zweten onder een klamboe in een bamboe hut had ik in gedachte. Net als bloedzuigers en bilharzia. Beriberi en rivierblindheid. Knokkelkoorts en Ebola. Borrelia en Loa-loa. Leishmaniasis en Aspergilliosis. Of allerlei enge wormen met eveneens moeilijke namen die me diarree zouden geven. Niets van dit alles, voel me in die zin kiplekker.

Maar nooit gedacht dat ik ook iets zou oplopen waar Jon Krakauer in zijn boek �Into Thin Air� (het meest verkochte boekje onder alle wandeltoeristen hier) over schrijft als ��n van de gevreesde aandoening tijdens de beklimming van de Mt Everest; �He gives a thourough and chillling account of the ill-fated climb and reveals the complex web of decisions and circumstances that left a group of mountaineers fighting for their lives in the thin air and sub-zero cold, a place climbers call �The Death Zone�. En � This book reveals the harsh realities of mountaineering and echoes with the frantic calls of climbers lost high on the mountain and way beyond help�. Je hoeft slechts een aantal woorden te veranderen en het zou zo over ons ziekenhuis in dit district kunnen gaan. Een complex web van besluitvorming en omstandigheden, vechten voor mans leven, �death-zone�, een harde realiteit en ver van enig hulp. Het komt verdomd dicht in de buurt. En de frostbite krijg je er dan zo gezegd gratis bij.

Ook nooit gedacht dat ik op het punt zou staan mijn verzekering maatschappij te bellen om mijn vingers stuk voor stuk te laten verzekeren, daar mij nog een toekomst met microchirurgie als oogarts te wachten staat. En mijn zorg is terecht, want ik slaag er momenteel niet eens in om een vork of mes normaal te hanteren, laat staan een fijne pincet. Geen mens zou zijn oog nu zeker zijn als ik er een operatie op zou uitoefenen. Mijn handen hebben het uiterlijk alsof ze jaren lang muren hebben moeten stuken, of zojuist de hele binnenstad van Amsterdam bestraat hebben. Het dragen van een ring, om nog enig vrouwelijke charme eraan te geven, is levensgevaarlijk en al lang geen kwestie meer. Althans, niet v��rdat ik die verzekering rond heb.

Ren�e

‘Bits and Peaces’, zo heet een ijzerhandeltje wat ik ooit zag in een dorp in Malawi. Nu hier in het ziekenhuis in Nepal denk ik iedere keer weer aan deze naam als ik ons opslaghok binnenloop.

Overal ‘bits and peaces’. Een geweldig paradijs van dingen waar je nou echt niet naar op zoek was, maar toch handig blijken. En de dingen die je zoekt zijn niet te vinden. Zo stuit ik er op nieuwe schuursponzen, een handvol spijkers en een paar houten plankjes. Ergens anders ligt nog een mooi stuk touw wat overduidelijk geen bestemming heeft. Ik vraag de kok die buiten op een bankje wat in de zon zit te dommelen met een kop thee me te helpen met al deze ‘bits and peaces’ in elkaar te zetten voor de hecht- en chirurgische knopen les voor de volgende dag. Een andere dag zocht ik voor de tank met kerosine voor de kachel in de zusterpost voor de koude nacht, maar eindigde met het vinden van een stel rollen gips met een reeds gepasseerde vervaldatum. Precies wat ik nodig had voor nog een andere leuke praktische oefening, gipsen!

Ook de training in mond-op-mond beademing en hart massage moet nog voorbereid worden. Het opslaghok biedt altijd een oplossing; Zo sta ik wat rond te neuzelen totdat ik vind wat ik niet zocht, maar wat wederom wel handig blijkt. Een literzak infuusvloeistof blijkt een ideale imitaties van een neonatale thorax (romp van een kind) wanneer je er 2 kleine tepeltjes en een navel op fabriceert. Een opgeblazen handschoen met een paar ogen en een mond erop getekend en we hebben een perfecte oefenpop. Met de hulp van de zusters knutselen we erop los, en blijkt later de cursus in ‘eerste hulp’ een succes. De infuuszak, compleet met tepeltjes en al, verleent later die dag nogmaals zijn dienst boven het bed van een patiënt.

Tenslotte bood gister het opslaghok wederom een oplossing voor het terugzetten van een uit de kom geschoten schouder. Ik vond een theeketel, wat doelloos en verloren in een hoek, die me prachtig te hulp kon schieten door dienst te doen als gewicht wanneer je het vult met een aantal liter water. De patiënt gepositioneerd op de behandeltafel en de ketel een tijdje aan haar arm laten bungelen. Geen geforceerde krachten, geen getrek en geduw, de ketel deed het werk en de schouder vond zijn oorspronkelijk plek weer terug.
Zo zie je maar weer hoe handig een rommelhok met ‘bits and pieces’ is.

Renee

Hey hallo,

Hoe is ie!?
Hier alles wel!
Vandaag prima dagje gehad, alles liep eigenlijk op rolletjes
Tja zulke dagen heb je af & toe wel ff nodig……
Nadat we zaterdag 2 kinderen hebben doorverwezen naar het ziekenhuis, was het gisterochtend toch wel weer ff hard! 2 moeders kwamen naar de kliniek om te vertellen dat hun kinderen daar waren overleden. Ga toch vaak ff apart met ze zitten om hun het verhaal te laten doen. We moeten nog uitzoeken wat er gebeurd is in het ziekenhuis.

Vandaag een stralende dag, letterlijk en figuurlijk…….
Regenseizoen lijkt wat over te gaan, dus meer zonnestralen, krijg al een aardig kleurtje hahahahaha. Maar de andere zonnestralen kwamen bijvoorbeeld van Bridget, ze is 8 jaar, toen ze bij ons binnenkwam: 6 kilo. Ja haast niet te vatten!!!
Maar inmiddels op Tuberculose medicatie en medicijnen voor HIV besmetting en small small helpt de melk haar ook en vandaag weer wat grammen aangekomen, inmiddels iets van 9 kg.
Nog aan de maat, maar we hopen allemaal dat alle behandelingen haar dr bovenop gaan helpen! Verder liep alles lekker. Nog wat consultaties gedaan, dinsdags kan best druk zijn en Anthony had vrij dus ik sprong ff in voor hem.
Erug leuk patientencontact, nu ik wat Shona spreek is de Murungo (blanke) niet meer zo eng voor de kids! De moeders moeten vaak lachen om m’n hap & snap Shona,
maar ach. Vandaag iets van 20 kinderen gezien (consultatie gedaan) en ik kon er 8 ontslaan van het ondervoedingsprogramma!
Tja soms balen de moeders wel, want ja als het moeilijk is om eten te betalen etc dan is het wel handig dat 1 van de kids Plumpynut krijgt! Maar wanneer deze kids in ons programma zijn worden de gezinnen ook geregistreerd voor Food distribution door
WFP. Dus dat helpt dan over het algemeen het hele gezin.
Vanmiddag een meeting met PC (Projectcoordinator), Nutritionist, Medical coordinator en Thomas (Medical doctor) in het project. Voor de komende weken weer genoeg uitdagingen:
We gaan meer in de community werken, met als start een pilot in 1 van de locaties die voor moeders en/of vaders met kids meer dan 1,5 tot 2 uur lopen is. De wekelijkse consultaties gaan we daar doen en tegelijk active casefinding (getrainde nationale staf gaan de gemeenschap in om te kijken of er meer ondervoede kinderen zijn, met MUAC tape en controle op oedema).
Voordat ik een weekje op vakantie ga nog het 1 en ander te regelen maar kben benieuwd hoe dit zal gaan lopen. Ik denk dat we meer kinderen zullen vinden omdat we
dichterbij in de gemeenschap zijn. Daarnaast allerlei trainingen voorbereiden voor de
diverse nationale staf collega’s, verpleegkundigen, verpleeghulpen etc.
Omdat de aantallen nog steeds hoog zijn, mag ik 2 extra verpleegkundigen & 2 verpleeghulpen aanstellen!

Maar ook op vakantie…….. 16 feb t/m 23 feb naar Kaapstad, ticket geboekt en ff heel wat anders, kheb al het idee om Robben Eiland te bezoeken, daarnaast naar het meest zuidelijke punt te gaan en tja ook maar us ff relaxen aan het strand en wie weet
de Tafelberg nog op?!?!
Kzal wel zien,

groet’n voor nu ~Bonno~
Tosoanana

Voor de uitslag van het sollicitatiegesprek ben ik een stuk zenuwachtiger dan gisteren voor het gesprek zelf, juist omdat deze beslissing nu helemaal buiten mijzelf om ligt.

Tijdens mijn pauze op de kinderafdeling wordt ik gebeld en er wordt me meteen verteld dat ik ben aangenomen, fantastisch! De eerder bestaande zenuwen slaan meteen om in pure vreugde…

In het gesprek merkte ze duidelijk dat ik zelf erg zwaar tilde aan dat puntje stressbestendigheid van de persoonlijkheidstest, maar dat was geen reden om me niet aan te nemen. Ze zei dat ik het vast nog wel eens moeilijk zal hebben in het veld, maar wie niet! Waarschijnlijk duurt het vinden van een geschikt project nog wel enkele maanden, maar mijn dag kan natuurlijk niet meer stuk!!!

Anita

De HR-officer waar ik het sollicitatiegesprek mee heb, heb ik al eens gesproken op de opleiding Community Health in Leiden, de tropen- en management opleiding waar Artsen Zonder Grenzen (AZG) bij verpleegkundigen om vraagt. Ook met haar collega die bij het gesprek aanwezig is heb ik op een informatieavond al eens een interessant gesprek gevoerd, dus dat geeft een vertrouwd gevoel. Er worden veel vragen gesteld over mijn motivatie, werk- en reiservaring, waarbij om veel voorbeelden wordt gevraagd. Een belangrijk punt van het gesprek is de veiligheid, met name omdat AZG zich de laatste jaren steeds meer richt op conflict gebieden, waar hun steun het meest nodig is. De eventuele risico’s weerhouden mij er niet van om deze uitdaging aan te gaan, zeker omdat er strikte regels en afspraken zijn ten aanzien van de veiligheid.

Een deel van het gesprek wordt in het Engels gehouden, de voertaal binnen AZG en na het bespreken van mijn ideeën en motivatie wordt de persoonlijkheidstest die ik van te voren heb gemaakt besproken. Hierin komt met name het punt stressbestendigheid naar voren, omdat dit wel eens zou kunnen botsen met mijn eigen perfectionisme. Over het hele gesprek heb ik een heel goed en ontspannen gevoel, maar het bespreken van de persoonlijkheidstest geeft mij toch wel enige twijfels of ik wel aangenomen zal worden. Maar ik kan er nu zelf niets meer aan veranderen, de beslissing ligt nu bij hen!

Anita

De dag begint ideaal, wanneer ik mezelf voorhoudend dat ik train voor de ‘marathon van Sudan’ in de vroegte ga rennen. ‘s Ochtends wanneer het nog niet zo heet is, is de beste tijd hoewel de ontwakende honden zich soms wat dominant opstellen. Ik ren een aantal keer up and down de airstrip en met elke meter vergezellen meer kinderen me tijdens dit ochtendritueel. Op blote voeten de kuilen in de zandgrond trotserend passeert de een na de ander me om vervolgens weer om te draaien en achteraan aan te sluiten. Ik waan me in de wereld van Forrest Gump en bereik het einde van de 1000 meter lange baan. Dit is het ontmoetingspunt van ons team waar we hebben afgesproken op elkaar te wachten indien we onverwacht moeten verplaatsen en iedereen zich op verschillende locaties bevindt. ‘Run F run’ … ik ren door en paseer enkele tukuls van onze staff. Sommige gegroepeerd en omgeven door een schutting van riet, kleurrijke was hangt te drogen aan een lijn. Andere als een eenzame stip opdoemend in de leegte. De zon begint al behoorlijk te branden, ‘Male doctor’ hoor ik iemand groeten terwijl ik langs de waterpomp ren waar, hoofdzakelijk de vrouwen, dagelijks hun water pompen om vervolgen in jerrycans op hun hoofd naar huis te dragen. Ze lachen en roepen nog meer wat ik niet versta. Terecht als ze me zouden vragen hen te helpen water te pompen in plaats van zinloos op en neer te rennen. Toch ga ik door en als ik achterom kijk wordt mijn gevolg er niet minder op. Het einde van Pieri is in zicht, het voetbalveld verlaten aan de rechter kant en voor me nog slechts een zandweggetje leidend naar het volgende dorp.

Ik ren verder, zuurstofgebrek zal parten spelen, maar in mijn hoofd doemt als een fata morgana de zee op in de verte. De kleine runners uit Pieri inmiddels twintig in totaal hebben nog nooit een zee gezien. Ik zie ze uitgelaten de golven in rennen, verbaasd kijkend naar al het water wat hen omgeeft. Vervolgen eten we pizza en ijs, drinken ze cola en ik een cafe latte en … MALE KAWAI, een oude man met een gezicht verweerd door jarenlang stof en zon roept en brengt me weer met beide voeten op de zandgrond van Pieri. Ik besef dat ik me bijna buiten het toegestane gebied begeef en keer om terug naar de compound/ ziekenhuis. De oude man doet een poging ons te volgen maar zijn ledematen door arthrose aangetast laten deze inspanning niet toe. Ik ben bijna bij de groene deur van de compound en probeer de kinderen achter te laten op de airstrip. Ze dansen om me heen, lachen en checken mijn zakken voor snoep of een pen. Ik beloof hen dat we een andere keer naar de zee gaan maar dat er nu patienten wachten in het ziekenhuis. Soms is het beter niet te weten wat je mist, laat staan iets te beloven wat je niet waar kan maken, en ik ben blij dat ze me niet verstaan.

Ortillia

Afgelopen week was het elke dag een verassing……
Wie van de 3 hebben we vandaag wel of niet?!
Electriciteitsproblemen in heel Zimbabwe, geregeld
zatten we savonds in het donker, met kaarslicht een boek
lezen of nog wat werken op de laptop, overdag konden we
de computers in ons kantoor opladen mbv electra via
generator.
Telefoon verkeer lag aardig plat dan de landlijnen, dan
het mobielnetwerk of beide.
En elke dag de gok…… kan ik douchen, scheren, toilet
doorspoelen etc op de normale manier of wordt het
met emmers sjouwen!
Vandaag zondag en HOERA, we hebben alle 3!
OK in ons redden we ons nog wel, maar voor de kliniek
is het de laatste week elke dag improviseren qua water.
Gelukkig een Wat-San bezoek en wordt er nu van alles
aan gesleept en geconstrueerd om de algehele watervoor-
ziening te verbeteren. Dakgoten repareren of aanbrengen
zodat we het regenwater op kunnen vangen in grote tanks.
Tja als je dan toch in het regenseizoen zit…….

Hier alles goed, OK best druk met de dagelijkse werkzaamheden,
maar moet zeggen dat het tot nu toe allemaal aardig loopt!
De dagelijkse TFC is nog niet helemaal af, in de consultatie kamers
en een gedeelte van grote ruimte moeten nog stenen gelegd worden,
maar ja dan hebben we weer problemen om geld uit de bank te krijgen,
de volgende dag zijn de prijzen weer gestegen, kortom…… geduld!!!
Maar per dag hebben we momenteel iets van 40 kids die 4 x een
therapeutische melkvoeding krijgen: om 9u-11u-13u en 15u daarna
gaan ze naar huis met suikerwater en plumpynuts om de nacht door
te komen.
Overdag geven de verpleegkundigen medicatie, wondverzorging en
doen consultatie, smiddags komt er een arts om bepaalde kids
na te kijken waar extra medische attentie nodig is.

Nu met de dagelijkse TFC kunnen we hun goed volgen en sturen
we ze voor HIV testing en/of rontgenfoto.
Van de 3 kids voor VCT (Voluntary Counseling & Testing) komt
er 1 terug met + HIV resultaat, hetzelfde geldt eigenlijk
voor het maken van rontgenfoto. 1 komt terug TB+
Verder overdag gezondheidsvoorlichting: voeding, hygiene,
HIV-aids etc.
Daarnaast ook voor de kids tijd (als ze niet al te ziek zijn) om
te spelen, de hele TFC is inmiddels behangen met kleurplaten,
daarnaast met poppen, autotjes etc spelen.
Sinds deze week heb ik ook maar ingevoerd dat we wat
Shona liedjes zingen, hahahaha je had de moeders de eerste
dag moeten zien, wat wil die Murongu (blanke) nu weer,
maar zaterdagmorgen was het al een groot swingend koor!!!
Paul, 6 jaar kan ik daar wel voor porren, met z’n geweldige
stem zet hij in en kvolg wel met handgeklap en wat woorden
die ik inmiddels ken en na een tijdje volgen de moeders wel.
Inmiddels komt andere staf ook af op ons zang half uurtje
en wordt er volop meegezongen en gedanst!!!
Geweldig om ff een lach op ieder z’n gezicht te zien.
Alle elende even aan de kant en genieten van zang & dans.
Tja en als ik dan ook nog us ga dansen dan is het hilariteit.

De 2 nieuwe verpleeghulpen en 2 nieuwe kinderverpleegkundigen
doen het geweldig, passen goed in het team en pikken
alles snel op. Wellicht dat ik nog extra staf in kan zetten,
want het aantal consultaties neemt alleen maar toe.
Daarnaast is er evt. sprake van de dagelijkse TFC open op
zondag.
De kinderen die we doorverwijzen naar het ziekenhuis omdat
wij die zorg momenteel niet kunnen geven (24u). Gaat het
vaak niet goed mee, na een aantal dagen komt de vader
en/of moeder ons melden dat hun kindje in het ziekenhuis
is overleden.
We kijken nu of we evt. naar een ander ziekenhuis kunnen
doorverwijzen en/of 24uurs zorg gaan doen.
Tja als dat zo is dan betekent het nog meer staf etc
om het te doen slagen.
Vandaag een nutritionist van het kantoor uit Amsterdam
om te zien hoe 1 en ander gaat hier en ook na te gaan
wat er in de community Epworth speelt en in de ziekenhuizen
etc en dan naar aanleiding van haar conclusie zullen we zien
hoe we verder gaan.
Tosoanana (tot ziens) voor nu
Later!

Bonno

Het project hier in het bergachtige Kalikot district in het verre westen van Nepal is wat veiligheid betreft momenteel erg rustig. Een aantal jaar geleden, toen het land midden in haar revolutie crisis zat, was dit gebied 驮 van de plekken waar de maoﳴen erg actief waren. Nu is daar vrijwel niets meer van te merken en leven we hier met zijn allen een heel kalm dagelijks leventje. Voorlopig althans nog wel. Ik weet niet wat de aankomende parlementaire verkiezingen teweeg zullen brengen aan protesten, gijzelingen, afpersingen, aanslagen, of zelfs moorden. De eerste onrust in de hoofdstad en de terai (laagland, grens met India) is reeds begonnen.
Voor ons “expats” zijn de veiligheidsregels niet zo strikt dat we binnen de muren van de compound moeten blijven. Een wandelingetje hier en daar is toegestaan en dus ook schuif ik af en toe mijn hardloopschoenen aan.

Hardlopen is desalniettemin hier een hele onderneming te noemen. Allereerst zijn de geografische en meteorologische omstandigheden niet bepaald weg gelegd voor een rustig dribbel drafje ‘om er weer even in te komen’. De weg van het ziekenhuis naar het dorp is een stoffige weg met kuilen, rotsen, hier en daar een modderpoel, en een steilheidpercentage waar iedere tour-de-france wielrenner zwetend voor op de pedalen zou moeten staan. De wind zorgt daarbij voor een vrolijke wervelwind van zand om je longen nog eens extra op de proef te stellen.
Die natuurlijke omstandigheden zijn tot daar en toe. Maar dan heb je ook nog te maken met mensen. Met Nepalezen die het maar al te raar vinden wat je doet. En nu nog steeds, na al zo vaak op en neer gerend te hebben, kijken ze alsof het de eerste keer is dat ik voorbij kom.
De oudere vrouwen tonen een gemengde blik van ongeloof en “goed zo meid” en geven je een opbeurende warme lach. Tiener meisjes kijken met een blik van nieuwsgierigheid en giechelen er op los zodra ik ze heb gepasseerd. De jonge mannen kijken waarschijnlijk naar mijn Hollandse heupen in die rare strakke joggingbroek. Alleen van een afstand durven ze naar me te joelen, van dichtbij lachen ze stilletjes onderling en kijken natuurlijk achterom.
Kinderen rennen met zijn allen achter me aan en roepen naar hun vrienden verderop, waarschijnlijk ter informatie dat er een grappige buitenlander met een blonde staart en een rood hoofd puffend de berg opkomt rennen. Joelend en tierend kringelen ze om me heen en doen ze me na als ik wat rek en strek oefeningen doe. Lachen, gieren, brullen is het. Een heus festijn.

Ook heb ik inmiddels de dorpsgek ontmoet. Tenminste….in ieder dorp heb je nu eenmaal een gek, en ik heb bedacht dat het dit jongetje moet zijn. Een zeer verwaarloosd mannetje met een paar vieze vodden om zijn lijf, een olifantenhuid vol vuiligheid en haar wat als dikke strengen aan elkaar gekoekt zit. E鮠oog kijkt de verkeerde kant op. Van een afstandje zie ik hem al staan, met in iedere hand een steen. “Daar gaan we weer”, denk ik. Zodra ik met mijn sliert jong gespuis voorbij kom zijn we zijn doelwit en worden we bekogeld. Hij spoort niet. Maar dat denkt hij waarschijnlijk ook van mij, net als alle andere Nepalezen. Welke idioot gaat er nu in godsnaam voor haar lol op en neer naar het dorp, rennend nog wel, zonder daar vandaan iets nodig te hebben zoals een paar bloemkolen of een bos spinazie?
Dus wie is hier eigenlijk de dorpsgek?

Ren饼/p>

Net toen ik vanmorgen lag te slapen omdat ik nachtdienst heb werd ik wakker gebeld. Drie keer raden wie dat was…. Artsen Zonder Grenzen, en ze willen me uitnodigen voor een gesprek, WOEHAA! Super, en zo snel! Op Valentijnsdag mag ik op gesprek komen, mijn hart zal die dag wel letterlijk bonzen! Ondanks dat ik nog maar kort geslapen heb, heb ik nu meteen genoeg adrenaline om de rest van de dag en komende nachtdienst wakker te blijven.

Ik heb meteen wat directe familie en vrienden gebeld. Sommigen van hen hebben soms wat moeite met mijn beslissing om in de noodhulp te gaan werken, maar zijn ze toch erg enthousiast en blij voor me dat ik op gesprek mag komen. Het blijft natuurlijk een persoonlijke keuze, maar steun vanuit de omgeving maakt de beslissing wel makkelijker!

Anita