Vandaag is mijn sollicitatiebrief naar Artsen zonder Grenzen op de post gegaan. Het geeft me het gevoel dat het avontuur nu al een beetje is begonnen. Zal mijn altijd al bestaande droom dan eindelijk uit komen?

Eerst is het afwachten of mijn motivatiebrief voldoende laat overkomen dat ik dit ik hier werkelijk geschikt voor ben en dit ook écht wil. Het is lastig als deze motivatie uit een bepaald gevoel bestaat dat moeilijk onder woorden te brengen is. “Idealisme, mijn droom, een persoonlijke verrijking en een avontuurlijk uitdaging in één” is misschien nog de beste verwoording van de kern van dit gevoel…

Het is net als de vraag die anderen en ik mijzelf ook stelde waarom ik vijf jaar geleden voor enkele maanden naar Afrika ging, destijds mijn eerste grote reis. Ik wist het niet precies, maar zou het wel weten als ik terugkwam. Het tegendeel was waar; het verwoorden bleek nog moeilijker dan voor vertrek. Maar het gevoel om nogmaals terug te gaan is des te sterker!

Anita

Soms komt de realiteit van geweld heel erg dichtbij.. in de gewonden die we in ons ziekenhuis behandelen..in de kampen vol ontheemden enkel in hutjes van gras en riet..in de vele zwaar ondervoedde kinderen die we meenemen vanuit de bush naar een specialistisch voedingcentrum.. we werken als msf-ers in gebieden in deze wereld waar je niet komt als er geen reden toe is? wij hebben een zeer goede reden om te werken waar we werken..om medische zorg te geven aan mensen die geteisterd zijn door de gevolgen van geweld..en dit werkt brengt bepaalde risico?s met zich mee die we op vele verschillende manieren zo beperkt mogelijk proberen te houden..
Gistermiddag kregen we hier het nieuws dat collega?s van ons door de gevolgen van geweld zijn overleden.. E鮠van hen is de logistiek medewerker.. Damien is dood. Ik ken hem..ik heb hem leren kennen tijdens mijn voorbereidingscursus voorafgaand aan mijn eerste missie naar liberia.. ik heb ondertussen met hem gemaild toen we beiden aan onze eerste missie bezig waren.. we waren heel erg blij om elkaar weer te ontmoeten tijdens de Technische Logistieke Cursus in Brussel en ook daarna hebben we reglmatig gemaild.. en nu is hij dood. Damien is 27 jaar, hij is een ontzettend goede logistieker 100% goed binnen alle facetten van het logistieke vak maar bovenal een fantastische persoonlijkhied: toegewijd, aardig en ontspannen en ontzettend oprecht.. We hoopten nog eens in dezelfde missie te werken..
Ik begrijp geweld niet en begrijp het steeds minder goed. Ik ben verdrietig en kan deze realiteit nog steeds niet geloven.. Ik wens de familie, vrienden en bovenal de vriendin van Damien heel erg sterkte om te dealen met het verdriet van dit enorme verlies.

Martine

Terwijl we de finishing touch doen voor ons net begonnen chirurgische programma zijn we bezig om onze activiteiten nog verder uit te breiden.. De nood is hier hoog. We zijn neutraal in het conflict wat hier gaande is en om dat nog eens extra visueel te maken zijn we bezig om een 2e basis aan de andere kant van de frontlijn op tezetten.. een kleine basis waar elke keer een groep van 4 mensen kan logeren om overdag mobiele klinieken aan de andere kant te kunnen doen.. Vandaag is een deel van ons team richting Pinga vertrokken en alle radiocontact tot nu toe met hun is heel erg positief. Onze coordinator, dokter en een verpleegkundige zijn met 2 chauffeurs vertrokken om 3 dagen weg te blijven. Voorzien van heel veel medicijnen, slaapzakken, campingmatrasjes en een voorraadje eten. Onderweg zijn ze gestopt om voor het eerst in een nieuw dorpje een mobiele kliniek te doen en wat ik hoorde kwamen de mensen van alle kanten toestromen.. de auto?s van MSF worden gezien vanuit de bush en vanaf de heuvels waar mensen zich verscholen houden. Ze komen te voorschijn om eindelijk de medische zorg te ontvangen die ze zo lang niet hebben kunnen ontvangen. Dit raakt me tot op mijn botten! Wat ben ik blij om hier te werken ook al is het soms heel erg zwaar.
Ondertussen ben ik hier hard aan de slag met de verdere voorbereidingen voor de nieuwe basis, en bovendien ben ik nu de backup voor de veiligheid van de ploeg aan deze kant van het front. Want we blijven natuurlijk gewoon doorwerken in alle klinieken waar we tot nu toe al waren of net (weer) begonnen zijn. Never a dull moment want vandaag is er ook nog eens cholera geconstateerd bij een patient in ons ziekenhuis en dus hebben we gelijk een ploeg gemobiliseerd om het kleine cholerakampje wat we al hadden bij het ziekenhuis uit te breiden en van medische staf en schoonmakers te voorzien! Ik ben in mijn element en vind het heerlijk om met vele vele dingen tegelijkertijd bezig te zijn..bovenal omdat ik bij alles wat we hier met elkaar als ploeg doe..constant voel dat we een verschil maken.. dat we helpen waar we kunnen om het leven een beetje meer draagbaar te maken..

Martine

Afgelopen donderdag heeft ons team de eerste keizersnede in St. Benoit verricht..een mijlpaal!! St. benoit was een clinic opgezet door missiezusters die weg zijn gegaan in het najaar toen de gevechten hier opnieuw zijn begonnen. Wij zijn er eerst begonnen met basic healthcare maar zijn ons programma gaan uitbreiden. Op de avond van Kerst belde de head of mission dat we chirurgie gaan starten in St benoit en nu een paar weken later is het zover.. In de tussentijd hebben we keihard gewerkt: de kliniek is nu een ziekenhuis met watervoorziening, een voedseldepot, een keuken, een wastezone.. dat alles heb ik samen met een ploeg timmermannen en een geweldige chauffeur gebouwd. ?M鮵siers sans Frontieres? noemen we nu de timmerwerkplaats waar we aan de lopende band meubels voor de operatiekamer, het lab en de keuken hebben gebouwd! (vertaling: timmerlieden zonder grenzen) En s?avonds tijdens de ?nightshift?zetten de bewakers vervolgens de meubels in de vernis, zodat ze de volgende dag in het ziekenhuis staan? Wat een geweldige ploeg mensen! In korte tijd zie je de kliniek transformeren in een ziekenhuis en dat is geweldig! Een dokter en 2 chirurgen zijn gekomen en een laborant om het lab op te zetten.. Regelmatig flitste het door mijn hoofd wat een enorme geoliede machine MSF is.. binnen no time komen er volledige ?chirurgische kits? per auto het project binnen met alle instrumenten, sterilisatie-apparatuur, lampen, enz..
De veiligheidssituatie is hier ondertussen behoorlijk instabiel en ondanks de ellende die ik meemaak, zie en hoor flitst er elke dag wel een keer door mijn hoofd..?wat heb ik een geweldige baan!? De sfeer in het project is enorm goed.. national staf en expats met elkaar, de schouders eronder, gericht op 驮 doel: gezondheidszorg brengen aan een bevolking die al zo lang in barre omstandigheden en onveiligheid leeft. De dankbaarheid is ontroerend? als we per auto naar het ziekenhuis gaan stoppen oude vrouwen, beladen onder een zware lading, slaan hun handen ineen en roepen lachend..?asanti sana mzungu? (dank je wel, witte) En we gaan door.. door met het uitbreiden van onze mobiele klinieken in de bush om echt bij de mensen te komen die weggevlucht in de bush zitten en tevoorschijn komen op het moment dat ze een MSF landcruiser zien aankomen..

Martine

Borsten zijn hier hele gewone dingen. Niets meer dan functionele melkproducerende apparaten. Geen enkele Nepalese man die er ook maar iets opgewonden van raakt. Geen rode oren bij het zien van een tepel van de vrouw. Geen gegiechel of schaamte. De vrouw trekt zonder blikken of blozen haar bloesje omhoog of klapt aan de voorzijde de helft van deze traditionele “cholo” open wanneer ik haar thorax wil bekijken en haar klankenkast wil beluisteren op zoek naar ongewoon gepiep, gekraak of gegrom.
Hierbij weet één van haar borsten al snel haar weg naar buiten te vinden en hangt er dan heel gewoontjes bij. De ene keer in een rechte kegel prompt naar voren. Blakend van gezondheid en zelfvertrouwen toont het de hoge omzet in haar kleine melkfabriekje. De andere keer is het meer een soort leeg geknepen theezakje die er als een verwelkte bloem bij beugelt. Een borst die betere tijden heeft gekend. De kralenkettingen met het nagelknippertje de huissleutel en een aantal veiligheidsspelden eraan volgt elegant haar contour.
Meestal zit de vrouw in de spreekkamer met een bundel doeken in haar schoot wat dan ineens begint te bewegen en een kleine hand tevoorschijn komt. Al snel heeft dit handje de hangende tiet, welke vorm dan ook, te pakken en trekt het gulzig verder naar beneden. Sappige moedermelk ontspruit uit haar tepel. Het kind krijgt wat het hebben wil en het geluid van ijverig gesabbel verklapt dat het hongerig moet zijn. Het bundeltje doeken is hiermee tot bedaren gebracht en het wordt weer rustig in moeders schoot.

Wanneer de vrouw echter niet komt met ademhalingsproblemen, maar met klachten beter passende bij een gynaecologische kwaal, dan is het een geheel ander verhaal.
Het lichamelijk onderzoek is hierbij altijd een heel gedoe van het losknopen van kleding en het overwinnen van een dosis preutsheid en schaamte. Een lange sliert aan stof van 5 meter wordt met tegenzin rond haar middel afgewikkeld. Deze “patuka” houdt haar sari of “dhoti” in een bundel bij elkaar. Minstens 7 keer gaat de sliert dan rond en rond en rond. Vervolgens valt er een heel hebben en houden uit. Verfrommelde briefjes geld waar aan de ene zijde een ‘yak’ en aan de andere zijde de reeds onttroonde koning staat afgebeeld. Haar medisch dossier welke eveneens als een vies propje tevoorschijn komt. En dan vaak nog een 100-tal linzen, erwten of sojabonen die zich als stromend water over de grond van de spreekkamer verspreiden. Haar man moet de kamer uit, deuren moeten dicht en op slot, gordijnen moeten gesloten wanneer ik haar rok ook maar iets omhoog schuif.
De benen worden krampachtig tegen elkaar aan gehouden, haar gezicht vertoont schaamte en ongemak en verstopt ze onder alle mogelijke sjaals en dekens die ze om haar heen kan vinden. Ook de mannelijke vertaler die me helpt moet zich schuilen onder één van haar doeken.
Haar rok wordt telkens weer over haar knieën terug naar beneden geschoven en ze zegt dat het eigenlijk wel meevalt met haar klachten van buikpijn en die riekende afscheiding van de laatste tijd. Deze preutsheid staat voor mij in schel contrast met het aantal malen dat de meeste al zwanger zijn geweest. ‘Hoe zou dat er dan aan toe gaan?’, vraag ik me dan af.

Renee

Nadat ik, nu halverwege mijn missie, even wat frisse adem kon opsnuiven in de hoofdstad en de Himalaya, onderging ik de fascinerende terugreis naar het project hier in het Kalikot district. Twee en een halve dag onderweg, wat maakte dat ik langer op pad was dan degenen die me vanuit Nederland op kwamen zoeken, en dus me nogmaals deed realiseren hoe afgelegen de plek is waar ik werk.
Vanuit Kathmandu allereerst met een 20-personen vliegtuigje naar de industriestad in west Terai (laagland van Nepal) op de grens met India. Vandaar viel er een afstand van 166 km af te leggen met een jeep die een gemiddelde bereikte van 13,8 km/uur, wat maakte dat we 12 uur later aankwamen. Of het nu de chinezen,de japanners of de soldaten uit eigen land zijn die allen aan deze ?highway?, zoals die op de kaart met een grote rode streep afgebeeld staat als zijnde een heuse 4-baans snelweg, gewerkt hebben, je begrijpt dat de omstandigheden niet veelbelovend zijn voor een vlotte rit. Toeristen zouden er gemakkelijk voor te strikken zijn, voor zo?n 4-wiel aandrijvingfeestje zoals in de camel trophy reclame van de jaren 80 met kaki pak aan, cowboy hoed op, roden boeren sjaal om de nek en een sigaret nonchalant in de linker mondhoek. Hier en daar dan vast komen te zitten en dan met z?n allen scheppen, een klapband verwisselen, of adem inhoudend je tussen een tegenliggende ?Tata? bus met 30 mensen op het dak en een onheilspellende afgrond manoeuvreren.

Na genoeg zuiver Nepalees stof gehapt te hebben is het overnachten in niets meer dan een nederzetting langs de weg wat 驮 grote modderpoel is met loslopende kippen. Dat scharrelt daar wat rond met om hen heen een grote groep kuikens wat doet vermoeden dat ook onder dit volk niet echt aan ?family planning? wordt gedaan.
Van een paar houten planken en wat kippengaas zijn een aantal hutjes gebouwd die angstvallig tegen elkaar aanleunen in de hoop wat meer steun bij de ander te vinden. Achterom vind ik mijn hotelkamer oftewel mijn ?hok? voor die nacht nadat het me helaas niet is gelukt om een menselijk uitwerpsel te ontwijken. Mijn schoenen laat ik dus maar buiten staan in de hoop dat ik ze de volgende morgen nog zal aantreffen.
Aan de voorzijde van ieder hutje staan vrouwen in sari?s met slapende kinderen op hun rug gebonden, en grote oorbellen en neusringen in, driftig allerlei potten en pannen heen en weer te schuiven op een vuurplaats gemaakt van klei. De hogedrukpan met rijst sist erop los en de meest lekker geuren verspreiden zich als ze 驮 van de deksels optilt. De mannen hangen wat rond, warmen hun handen aan het vuur, roken een pijp, luisteren naar een krakende radio, of voeren allerlei, naar het klinkt, belangrijke discussies. De rijst met linzen smaakt voortreffelijk en ik sta wederom versteld van wat die vrouwen op die vuurtjes weten te bereiden.
De volgende ochtend zie ik in het frisse daglicht dat in de wijde omtrek het bezaaid licht met drollen. Dat 驮 daarvan mijn noodlot werd de avond ervoor was dus geen toevalstreffer. Mijn schoenen stonden er nog, ongedeerd en wel. Dat was maar goed ook, want er moest nog een flinke afstand op gelopen worden die dag.
Vanaf hier is de weg te slecht begaanbaar voor de auto die we hebben, dus werd de benenwagen ingezet voor de laatste 6 uur. Het gaf me tijd om de knop verder om te zetten. Van het drukke Kathmandu terug naar het verscholen en onschuldige Kalikot. Van alle gezelligheid rond kerst terug naar de dagelijkse beslommeringen en acties in het ziekenhuis. Van alle drank, biefstuk en vers brood terug naar de roti, de ?dal bath? en mijn enigszins verwaarloosde groentetuin. Terug naar de mensen die onze hulp hard nodig hebben.
Zo liep ik ver in gedachte verzonken als plots een man met een gipsen poot en een grote snor vanuit zijn plaggenhut langs de weg druk gebarend me deed uitnodigen voor een kop thee bij hem thuis. Het koste me even bedenktijd. Maar natuurlijk, dit was 驮 van de pati뮴en die ik vijf weken geleden had verwezen naar een groter ziekenhuis om zijn gebroken onderbeen en gebroken kaak na een ongeval te behandelen! Kon me nog goed herinneren dat ik zijn snor bij onderzoek van zijn bebloede kaak graag wilde kort knippen voor beter zicht, maar hij dit absoluut niet toestond. Er was in de familie onlangs iemand overleden en daarbij is het kennelijk gebruikelijk je snor lang te laten groeien.
Zo zat ik ineens op een houten vlonder wat dienst doet als bed voor de gehele familie in deze hut, gemaakt van een paar palen, stro en hier en daar een stuk karton aan de kant waar de wind het hardste naar binnen waait. De thee was op dus werd het een kop heerlijke warme melk waarmee ik proostte op zijn gezondheid en gaf hem bij vertrek wat geld in de hoop dat hij zijn controleafspraak in het ziekenhuis na zou komen. De knop was hierbij om. De tweede helft van mijn missie was hier, gehurkt op huisbezoek, weer begonnen.

Renee

De sfeer in Pieri wordt deze week gekenmerkt door ‘kleine’ conflicten. Op vrijdag ontvangen wij per vliegtuig een vis van een halve meter vanuit Nasir, een van de andere projecten. De vis wordt met veel aandacht gekookt door onze kok maar de volgende dag ontdekt zij tot haar teleurstelling dat de kop die haar beloofd is, opgegeten is door een van onze Sudanese logs. Met diplomatieke woorden kan een staking worden voorkomen maar het koken van vis blijft voorlopig een gevoelig onderwerp van gesprek.

Het werk wordt hervat maar als ik vervolgens het ziekenhuis inloop vind ik een menigte van patienten wachtend tot ze kunnen worden ingeschreven. Degene die normaal de gegevens noteert van elke patient voordat deze wordt gezien, heeft helaas de nacht in de gevangenis tukul moeten doorbrengen. Het blijkt dat hij iets teveel aandacht heeft geschonken aan een vrouw die tot een ander behoort. Zijn taak wordt overgenomen maar vervolgens blijkt het probleem zich verplaatst te hebben naar de drugstore. De storekeeper heeft per acuut een vrije dag moet opnemen vanwege het ‘terughalen’ van zijn koeien die in de nacht op duistere wijze zijn ontvreemd.

Naarmate de week vordert lijkt onze staff met een kwart gereduceerd vanwege een conflict om een koe of een vrouw. Ook vanuit andere dorpen in de omgeving horen we verhalen over soortgelijke issues die niet zelden uit de hand lopen. Bijna dagelijks zien we het resultaat hiervan in het ziekenhuis in de vorm van een schot, speer of andere verwonding. Ook minder wezenlijke zaken als vrouwen koeien en vissen zijn het lijdend voorwerp van conflict. Een stuk katoen, een jerrycan, zelfs een zakje ORS lijkt deze week bij een niet rechtmatige eigenaar te belanden en te leiden tot een ruzie die soms zelfs door de locale autoriteiten moet worden beslecht. Veelal gebeurt dit tijdens een rechtszaak en het toeval wil dat dit plaatsvindt onder een boom enkele meters verwijderd van de schutting van de compound. De adelaars die er hun nest hebben gebouwd vliegen af en aan als ware kroongetuigen.

Ook wij blijven niet vrij van schuld. Enkele weken terug deed het outreachteam een mazelen vaccinatie. In de bedrijvigheid werd per ongeluk een kookpot van iemand ter plaatse aangezien voor MSF eigendom. Gisteravond arriveerde na vier dagen lopen deze vrouw voor de gate van onze compound. Terecht wilde zij terug wat van haar is. Gelukkig hebben we op informele wijze tot een oplossing kunnen komen en verwachten we dat verdere acties uitblijven.

Ortillia

Had ik net een heel bericht getypt….. elektriciteit weg & weer terug!
OK nieuw bakkie koffie der bij en hopen dat het niet weer uitvalt.
Jullie goeie kerstdagen gehad?!
Heb leuke dagen gehad, kunnen relaxen, gezellig gehad met collega’s
op 1e kerstdag naar de kerk kunnen gaan, daarna brunch en avonds
had iedereen wat klaargemaakt voor het kerstdiner, heeeeerlijk!

Tja en voor je het weet is het donderdag en kon ik weer aan de slag.
Eerst op kantoor, diverse mails lezen en verdere administratie voorbereidingen
voor de daycare TFC. Vrijdag kregen we groen licht van douane, de plumpynut en
therapeutische melk werd vrijgegeven: YESSSS
Wat betekent dat we kunnen starten met onze dagelijkse TFC, tot nu
toe komen kids 1x per week voor consultatie en medicatie en plumpynut.
Dit blijft bestaan, maar elke nieuwe opname start eerst in de dagelijkse
en krijgen ze een aantal dagen F75/F100 (therapeutische melk) om vervolgens
als het wat beter met ze gaat over te stappen naar Plumpynut en kunnen
ze wekelijks komen.

Gisteren naar de kliniek gegaan om tijdelijk 2 ruimtes in orde te maken, aangezien
de TFC “tent” nog niet klaar is, maar der wordt hard aangewerkt, komende week
w.s . het dak erop!!!
Morgen kunnen we starten en verwachten we al 10 kids met hun moeder en/of vader.
In 1 ruimte wordt de melk klaar gemaakt en krijgen de kids om de 3uur melk,
avonds gaan ze dan naar huis met suikerwater en Plumpynut om de volgende
dag terug te komen. In de andere ruimte is plaats voor consultatie, daarnaast ook
voorlichting, maar ook speelgoed voor de kids, kleurboeken, potloden etc

Het houdt ook in dat we op 010108 open zijn en in het vervolg op zaterdag
de dagelijkse TFC open hebben.
Afgelopen maand hadden we 120 nieuwe opnames, in totaal hebben we nu
iets van 180 ondervoede kinderen in het programma en dan reken ik nog niet
mee de kinderen die HIV+ zijn. Vorig jaar was de piek wat later, maar waarschijnlijk zien we de toename nu al omdat bepaalde producten zo duur zijn en mensen het geld gewoon niet hebben om het te kopen. Daarnaast laat de oogst nog op zich wachten, het is te hopen dat de vele regens van nu geen schade aanrichten!
Ben erg benieuwd hoe het morgen zal gaan!
Voor nu eerst de groeten en alvast een goeie jaarwisseling toegewenst
en de beste wensen voor 2008!
~B~

Hoe is ie!?
Hier alles wel, tussen de regenbuien toch droog thuis gekomen!
Vanochtend vroeg op en richting de kliniek,
Om 7.30u met de landcruiser Harare in om collega
op te pikken, onderweg naar de kliniek nog 2 collega’s opgepikt
en eenmaal bij de kliniek iets over acht waren de moeders er al
met hun kids op hun rug.
De cook/cleaner ging de keuken in om water te koken voor de eerste
melk (F75) ronde van 9.00u en de verpleegkundige & verpleeghulpen en ik
gingen de kinderen wegen & meten en aan de hand daarvan
bepalen hoeveel melk ze krijgen.
Sommige kids knappen na een paar dagen al aardig op,
na de eerste melk ronde medicatie ronddelen en starten met
consultatie, 2 kids waren toch niet helemaal lekker, verschijnselen
van hypoglycemie, lage bloedsuikers, ze voelden koud aan en
eentje begon te neusvleugelen. Deze 2 hebben we vandaag
naar het ziekenhuis overgebracht, want morgen zijn we ook
dicht en dit zijn condities dat ze toch in een ziekenhuis beter
af zijn.
Om 11u nieuwe melkronde, sommige moeders wat helpen met
de voedingen. Daarna gezondheidsvoorlichting vooral om het beland
van de melk & plumpynut uit te leggen ook dat ze hun kinderen
goed warm moeten houden.
Elke dag een ander onderwerp, zoals diarree, gezonde voeding,
HIV-AIDS, hygiene etc.
Daarna zelf ook ff pauze, kop koffie & meegebrachte lunch.
Kliep even over naar de andere kant van de kliniek om te zien
hoe de constructie van het voedingscentrum (TFC) verloopt, vandaag zat het dak
erop!!! wellicht kunnen we volgende week erin terecht,
is ook wel nodig, sinds maandag meer dan 40 opnames van
ondervoede kinderen, waarvan 25 kids in onze TFC zijn begonnen
en de anderen in het wekelijkse programma.
Het lijkt of de aantallen alleen maar groeien??!!?
Daarnaast valt er nu bijna te veel regen waardoor men bang
is dat de oogsten straks zullen mislukken…… tja 1 + 1 = 2
dan weet ik al wat we nog gaan meemaken.
Vanmiddag wat activititeiten begeleiding gedaan, bellen blazen
met de kids, ballonen uitgedeeld en bij sommige komt er dan
toch een kleine lach op het gezicht, maar ja sommigen zijn
gewoon zo ziek en voelen zich ellendig dat ze nergens zin in
hebben.
Tegen 15u 4e melk ronde en daarna plumpynut voor de
avond en morgen uitgedeeld en hopen we ze maandag weer
te zien.
Nou ik ga ff met de benen omhoog en wie weet vanavond
nog even uit maar kgeloof dat ik vroeg in m’n mandje lig.
Groet’n voor nu ~B~

? ofwel oud en nieuw in Kichanga. Allereerst wil ik iedereen een heel goed 2008 toewensen met open vizier en oog voor alle mooie dingen die er 򲫠in deze wereld zijn! Oud en nieuw is in DRC belangrijker dan Kerst hoor ik van veel lokale collega?s.. er wordt niet slechts 1 nacht feestgevierd maar het gaat door tot 4 januari.. je moet nieuw het nieuwe jaar binnengaan en daarom werden er de laatste dagen opeens overal op straat nieuwe t-shirts, broeken en pagnes (stof met afrikaanse print) verkocht.. Na een dag hard werken aan het implementeren van een chirurgisch programma en het omvormen van de kliniek St. Benoit tot een ziekenhuisje, zijn we lekker op onze veranda een biertje gaan drinken, kletsend, genietend van de zonsondergang.. Rond een uur of zes hoorden we dat Nkunda s?avonds een ?manifestatie? zou houden op de rondelle.. dat is een soort kruispunt zo?n 25 meter van ons huis. De afgelopen tijden worden er regelmatig bijeenkomsten georganiseerd voor de bevolking door Nk en ze worden ?eglises? genoemd, kerkdiensten.. De rotonde was een poosje afgezet om de bijeenkomst voor te bereiden: grote houtblokken voor een kampvuur. De avond hebben wij doorgebracht met het eten van tosti?s met verse tomaat (zeer zeer zeldzaam hier) en een glas wijn bij kaarslicht op de veranda! Even hadden we allemaal onze twijfels of we wel wakker zouden kunnen blijven tot middernacht aangezien de gemiddelde tijd dat wij naar bed gaan een uur of half negen a negen uur is.. en we staan rond zes uur dan weer op.. maar dit terzijde.. Voor de gelegenheid was de dorpsgenerator aan zodat de drinkkotje hun muziek de avond in konden strooien.. Toch was de straat bijna uitgestorven vanaf een uur of acht.. maar het schijnt dat de meeste mensen thuis zijn en vervolgens naar hun kerk gaan. Tegen een uur of tien hoorden we opeens een wel heel goede geluidsinstallatie.. een geluidstest of de microfoon en zo wel werkte.. en toen werd de titel van deze blog geboren..Ik zei: wauw een soundcheck voor de grote Nkunda Road Show.. en dan gaat je fantasie natuurlijk snel aan de haal met hoe zo?n show er uit zou kunnen zien en wat er dan allemaal gebeurt.. door mijn fantasie flitsten ?emiel ratelband-achtige? peptalk bijeenkomsten in Congoleze setting.. Tegen een uur of half elf hoorden we mensen zingen..echt heel erg mooi.. een koor met een meeslepend ritme.. het is een aparte ervaring..om een soort ?hoorspel van een congoleze oudjaarsnacht te horen.. ons uitzicht is een overweldigende sterrenhemel en verder de muren rond ons huis en het zwart van de nacht.. Maar vanaf ons opritje net buiten de poort kunnen wij precies de rondelle zien en dus gingen we even kijken.. er brandde een kampvuur en een niet al te grote groep mensen zongen.. Onze bewaker vertelde dat de manifestatie als doel heeft om de Demonen die in de Nhunde tribe zijn weg te jagen zodat iedereen van alle tribes weer samen kan leven.. Dit is een land waar sterk wordt geloofd in exorcisme, voodoo en alles wat wij afschilderen als bijgeloof en waar kannibalisme plaatsvind.. waar mensen vol overtuiging vertellen dat mensen van de Nhunde-tribe in staat zijn om ?naakt op een rieten mat naar Bukavu te vliegen? maar dat het soms gebeurt dat de brandstof op is en dan storten ze in Goma neer..?
De prachtige gezangen en meeslepende muziek is de hele nacht doorgegaan.. Vlak na middernacht arriveerde Nk op de rondelle en als een ware dominee sprak hij de kleine menigte toe.. Alle mensen van Kichanga waren uitgenodigd om naar de manifestatie te komen, maar uiteindelijk zagen wij van een afstandje slechts zo?n 60 mensen zingend en dansend het nieuwe jaar in gaan.. Een uurtje later ben ik op de steeds meer opzwepende klanken heerlijk aan mijn eerste nacht in 2008 begonnen.

Liefs, Martine