Woensdagmiddag en de OPD van Pieri verandert in een SOA poli die qua populariteit vergelijkbaar is met een in de Amsterdamse binnenstad. Voor een land in conflict heeft de preventie van onder andere Chlamydia, syphillis of HIV doorgaans niet de hoogste prioriteit maar sinds het peace agreement is verspreiding van deze ziektes inherent aan herwonnen bewegingsvrijheid en daarmee verplaatsing van bevolking. Hoewel er gebrek is aan exacte cijfers wordt verondersteld dat de prevalentie nog laag is maar waar menig Afrikaans land een voorbeeld is van hoe je niet wil dat het er over tien jaar uitziet is voorkomen beter dan genezen.

Waar ik inmiddels de woorden hoest en buikpijn herken in de dialoog in de spreekkamer zo onmogelijk is het in Nuer (lokale taal) uit te leggen wat het precies is wat we behandelen en hoe we het kunnen voorkomen. Gelukkig heb ik hulp van Tom onze tolk. In zijn jeugd is hij door polio halfzijdig verlamd geraakt en sindsdien gaat hij met een boomstam als stok door het leven. Zelf als Pieri door de regen in een modderbad verandert, is hij atijd als eerste in de het ziekenhuis wat hem een hoop inspanning moet kosten. Naast vertalen is zijn dagelijkse bezigheid het geven van health education aan de wachtende patienten voor de OPD. De middag begint dan ook enigszins geestig als zo’n veertig Sudanezen zich om hem heen hebben verzameld terwijl hij een demonstratie geeft van het gebruik van condooms om dezelfde boomstam.

In Sudan is het niet uitzonderlijk dat een man meerdere vrouwen heeft. Koeien, eveneens een teken van rijkdom, dienen als betaalmiddel. In het kader van contactopsporing wordt elke bezoeker van de woendag middag poli verzocht de partner mee te brengen om gelijktijdig te behandelen. Niet zelden komt een man vergezeld door drie vrouwen. Je zou je kunnen voorstellen dat een en ander een onaangename confrontatie zou worden maar hier verlaat iedereen harmonieus de spreekkamer terwijl de condooms lachend worden doorgegeven.

Een van mijn laatste patienten is een jong meisje vergezeld door drie mannen. Even lijkt dit een verdoorgevoerde uiting van emancipatie. De waarheid is nog minder rooskleurig. De mannen zijn haar broers die vertellen dat ze verkracht is door iemand met een ‘ziekte’. Ze hebben haar naar het ziekenhuis gebracht om te laten behandelen. Dit is helaas niet het meest positieve voorbeeld van bewustwording maar het bestaan van SOA’s lijkt ook langzaam door te dringen in dit afgelegen deel van Sudan.

Ortillia

Na 2 dagen van ori뮴eren en opnieuw overzicht krijgen op het project jeuken mijn handen om aan de slag te gaan! En aangezien ons project na de gevechten een doorstart doormaakt en we op nieuwe plekken zijn gaan werken is er genoeg te doen. Aangezien een aantal klinieken waar we voorheen al werkten zijn geplunderd en de situatie nog steeds niet stabiel is hebben we besloten om op een aantal plekken mobiele klinieken te houden? een soort spreekuur op locatie.. Maar de plekken kunnen wel wat werk gebruiken om de omstandigheden voor het medisch team werkbaar te maken.. mijn to-do-list is voorlopig als volgt:
- Kilolirwe: het nieuwe vluchtelingenkamp 1 uur rijden hier vandaan: rehabilitatie van de ruimte waar we spreekuur houden: afvoeren graven voor het vele regenwater, de vloer bedekken met dekzeilen, ramen plaatsen, een deur plaatsen, een deel van het dak voorzien van transparante golfplaten.. Morgen ga ik het plan maken en mannen zoeken in het kamp die tegen betaling dit werk kunnen gaan doen.
- Soprop: een kliniek in Kichanga voor slachtoffers van sexual violence. Een eenvoudige ?waste zone? maken voor de verschillende soorten afval, een douche maken en in een later stadium de betonnen vloer repareren
- St Benoit: een kliniek in Kichanga die we sinds kort ondersteunen met medicijnen en kennis. Een uitgebreidere waste zone maken (zodat we ook het afval van de overige mobiele klinieken daar kunnen verwerken), de apotheek van kasten voorzien en helpen om deze te organiseren.
- Bukama: een kliniek waar we al langere tijd werken maar die geplunderd is. Een eenvoudig systeem voor regenwatercollectie maken, matrassen brengen (die zijn gestolen), de sloten van de apotheek vervangen en de waste zone ?in aanbouw? afmaken.
- Kashuga: een kliniek waar we ook al langer werken. De waste zone ?in aanbouw?afmaken. Ook hier een eenvoudig systeem voor regenwatercollectie opzetten en in kaart brengen hoe we deze zeer kleine en donkere kliniek enigszins kunnen verbeteren.
- Kalembe: Hier hebben we 2 klinieken, 1 Maternit頥n 1 algemene kliniek. Het dorp is bijna leeg, de Maternit頩s kortgeleden geplunderd. We gaan hier beginnen met mobiele klinieken.
Naast deze bouwwerkzaamheden moet ik er ook voor zorgen dat de bevoorrading doorgaat en alle ?standaardzaken?gebeuren: onderhoud aan de auto?s, zorgen dat onze voorraad voldoende blijft, werkroosters voor chauffeurs en bewakers maken, administratie doen, zorgen dat electriciteit, radio, koelkast, ed blijft werken.. En zeer belangrijk: personeel zoeken..want op dit moment ben ik de enige logistieker hier zonder national staf.. Deze week hoop ik iemand in het dorp te vinden die ik kan gaan trainen om storekeeper te worden voor de medische en logistieke stock.. Kortom geen reden om me te vervelen?;-)) Handen uit de mouwen en lekker aan de slag! Wat heerlijk om terug te zijn!

Liefs, Martine

Gisteren was het dan eindelijk zover? ik ben terug naar Kitchanga gegaan. Het bleef spannend tot het laatste moment omdat er enkele gevechten aan de rand van Goma zijn geweest. Maar bij allebei de Roadblocks (van het Congoleze leger en van Nkunda) zijn we doorgelaten. Vanaf dat moment had ik bijna voortdurend een glimlach van oor tot oor. Van blij zijn om terug te gaan, van ontroering en van de schoonheid van de natuur.
Ik was bijna vergeten hoe ontzettend mooi het landschap van Noord Kivu is.. de weg door de groene heuvels, door de bossen, afgewisseld met akkertjes en dorpen en weilanden met de dikste koeien van Afrika (denk ik) De weg was een stuk slechter dan voorheen door de vele regen die hier gevallen is. Ik was steeds heel benieuwd hoe het zou zijn om deze weg weer af te leggen, zeker na alle gevechten die hier zijn geweest en nog af en toe plaatsvinden.. Zou ik veel ellende gaan zien, restanten van gevechten? Ik kon me er geen voorstelling van maken.. De realiteit bleek leegte te zijn.. een bijna uitgestorven gebied.. Normaal was er redelijk veel verkeer en bedrijvigheid langs de weg.. nu zijn we 2 vrachtwagens tegengekomen, een groep rebellen en verder af en toe een herder met zijn kudde koeien.. Echt heel surrealistisch..In de dorpjes die we passeerden waren wel mensen en riepen de kinderen, enthousiast zwaaiend als vanouds, Mzungu. (=Witte)
Op een bepaald moment reden we de bocht om en er doemde een heuvel op met honderden mensen op de top.. zijn dit nieuwe vluchtelingen? Zonder enige beschutting? Het was indrukwekkend om te zien.. Er was daar een voedseldistributie aan de gang (door World Food Programme).. even verder lag het nieuwe vluchtelingenkamp.. hutjes van riet en plastic tegen de heuvel aangeplakt zonder enige natuurlijke beschutting.. in alle kaalheid van het landschap daar.. In het kamp houden we sinds kort een mobiele kliniek, 2 keer per week. In het kamp heb ik eindelijk na zoveel tijd Innocent weer ontmoet, de logistieke assistent van het project. We vlogen elkaar in de armen. Hij heeft bergen werk verzet! Nu gaat hij tot half december op vakantie en is het ‘up to me’.. alles.. De enige logistieke staf die we hebben zijn chauffeurs en bewakers en voor de rest niemand.. Dit houdt praktisch in dat ik alle logistieke zaken organiseer maar ook zelf uitvoer.. met hulp van af en toe wat in te huren dagwerkers. (in Bukavu hadden we hier een staf voor van zo’n 30 personen..) Ik hoef me dus niet te vervelen!
In het kamp heb ik een korte overdracht gehad van Innocent en vervolgens is hij naar Goma gereist en ik door naar Kitchanga.. Het was heerlijk om het dorp weer binnen te rijden.. Er zijn veel militairen en wat minder mensen dan normaal..maar het was gelukkig niet zo leeg als ik had verwacht. Op de basis was er een heel warm welkom van de guards en drivers en het expatteam. Eindelijk heb ik dan mijn project coordinator ontmoet!!! We hadden al veel gemaild maar elkaar nog nooit gezien.. Mijn kamertje met spullen was er nog. Het kantoor is inmiddels naar de basis verhuisd en het huis is ingericht met de meubels die ik vlak voor vertrek had ontworpen.. Het was echt een soort thuiskomen! Vandaag gebruik ik om me opnieuw te orienteren in het totaal veranderde project..alles in kaart brengen en mijn werk plannen.. zodat ik zo snel mogelijk mijn handen hier uit de mouwen kan steken! Sinds een week zijn we hier in staat om op verschillende plekken mobiele klinieken te doen en we werken nu ook in 2 klinieken in Kitchanga! We hopen in de komende tijd steeds verder het gebied in te kunnen trekken zodat we zoveel mogelijk mensen kunnen helpen.. de nood is hier zeer hoog. Ik ben ontzettend blij om terug te zijn en eindelijk weer in mijn eigen project mijn bijdrage te kunnen leveren!

Martine

Sinds een paar dagen komt er iedere ochtend een man langs met een tas vol sappige mandarijnen. Het feit dat hij nu met zo’n regelmaat komt heeft het ziekenhuis waarschijnlijk aan mij te danken aangezien ik laatst zijn hele voorraad opkocht ten gunste van de pati뮴en. Vond dat ze wel wat meer vari봥it konden gebruiken naast die eindeloze hoeveelheden aan rijst met linzen. Probeer met deze vriendelijke fruitboer te onderhandelen dat hij zijn prijs per mandarijn voor de mensen hier omlaag doet waarbij ik hem ervan verzeker in dat geval zijn grootste afnemer te blijven. Hij is inmiddels omringd door
mandarijnenschilletjes en spuugt een aantal pitten uit waarna ik opmerk dat het opeten van zijn eigen product hem immers ook niet rijker maakt, hooguit gezonder.

Een rij bruine tanden vormt een grote lach waarna zijn hoofd heen en weer wiebelt. Deze subtiele lichaamstaal betekent hier meestal dat ze het ergens mee eens zijn. Mooi, het spreekuur kan nu zowel voor hem als voor mij beginnen.

De pati뮴en wachten buiten in de zon totdat de visite begint. Daar is het lekker warm in tegenstelling tot de koude donkere afdeling. Ze scharen zich samen, omhullen zich met wollen dekens. Een jongeman laat trots de nieuwe krukken zien, die ik voor hem liet maken bij de plaatselijke timmerman, aan twee familieleden van een kind met brandwonden. Het kind was ongelukkigerwijs met zijn billen in een pot met hete curry gevallen wat net van het vuur kwam. De curry hebben ze daarna niet meer opgegeten. Zeer spijtig want het bleek om een speciale feestmaaltijd te gaan ter ere van de bruiloft van een zojuist aan elkaar uitgehuwelijkt jong stel.

Twee tuberculose pati뮴en houden zich wat afzijdig en vraag ik voor de zoveelste keer hun monddoekjes goed voor te houden om verspreiding naar anderen te voorkomen. Als ik het ziekenhuis binnenloop wordt ik geroepen. Een vrouw bevalt van een
levenloze zoon van nog geen 28 weken oud. De vrouw wil haar kindje niet zien en vraagt of ik het “weg wil gooien”. Voordat ik dit doe zie ik dit maar als een kans om mijn locale collega’s te onderwijzen over dood geboorte en hoe dit er dan uit kan zien.

Nu de mensen druk doende zijn met oogsten zien we momenteel veel ongevallen. Ze werken op steile en onmogelijke stukken land om maar iedere centimeter van hun grondbezit te verbouwen. Hierdoor zijn de
arbeidsomstandigheden behoorlijk gevaarlijk en komt er iedere dag wel iemand die metershoog van een berg is gevallen. Hersenschuddingen, botbreuken, en uitgebreide wonden vullen het decor.

Renee

Het dierenrijk wat onze compound en letterlijk mijn bed omgeeft, is veelzijdig in soort en maat en zorgt soms voor enige paniek … en niet alleen bij de expats. Ik lig net ruim een uur onder mijn klamboe na een nachtelijk bezoek aan het ziekenhuis wanneer iemand met gegil de dag aankondigt. Hoewel ik zolangzamerhand niet meer wakker word van het hysterisch gebalk van ezels op elk willekeurig tijdstip van de dag klinkt dit zodanig alarmerend dat ik het onmogelijk kan negeren.
Het kost me vijf stappen om vanaf mijn bed bij de keuken te komen waar Rebecca, onze cook en verantwoordelijk voor dit ‘Goodmorning Pieri’ oog in oog staat met een niet lullig formaat slang.

Rebecca en ik verschillen soms van mening. Zoals deze week als het gaat om een tot op de naad versleten theedoek die ik ’s ochtends onderop in de prullenbak had gestopt maar dezelfde middag weer aan de waslijn hangt. De cornflakes voor ontbijt worden niet zelden bedekt door een laagje opgeveegd stof wanneer ze de vloer aanveegt maar haar kookkunsten zijn uitzonderlijk en ik eet met enthousiasme alles wat ze weet te maken van de combinatie bonen, tomaten en tonijn uit blik. Naast goede morgen bestaat onze dagelijkse conversatie uit egg, food en water maar deze ochtend zegt een gil meer dan duizend woorden en is er niet veel meer nodig om te besluiten tot actie over te gaan. Echter alle tools die tot op heden met succes dienst deden in de keuken lijken nu niet toereikend. Gelukkig had de onrust ook de guard ook uit zijn (illegale) slaap gehaald en kwam de held met een stok om deze red cobra (dit werd achteraf bevestigd) van onze compound te verwijderen.

De rust lijkt wedergekeerd maar niet voor lang als deze morgen een voorbode blijkt van een outbreak. In totaal zien we deze week 7 slangen en dat is meer dan normaal als ik de statistieken mag geloven. Ik neem mijn maatregelen, check dagelijks mijn bed voordat ik er in stap en naast de maan belicht de zaklamp elke vierkante meter waar ik mijn voeten zet in het donker. Ook de Sudanese staff is niet geheel gerust. De grond van de compound is nog nooit zovaak aangeveegd en het lijkt zelfs of er figuren in het zand verschijnen als decoratie. Dit laatste is mogelijk een Afrikaanse manier om ons te beschermen tegen ongewenste indringers. Ik ben er nog niet van overtuigd dat dit helpt maar het ziet er in ieder geval wel vrolijk uit …

Ortillia

Twee koeien eten ons volleybalveld uiterst zorgvuldig binnen de lijnen kort
wanneer ik nog voor de ochtendbespreking het ziekenhuis inloop om een jongeman op gezette tijden fysiotherapie te geven. Vier dagen geleden kwam hij ongelukkig ten val en brak daarbij zijn nek. Sindsdien ligt hij hier, totaal verlamd, en kan niets anders dan naar het plafond staren. Het enige waar we hem mee kunnen helpen zijn de dagelijkse oefeningetjes. En terwijl ik zijn benen in beweging breng realiseer ik me wat deze man te wachten staat, hoe somber zijn prognose is om maar niet te spreken van zijn verdere toekomst. Hij blijkt een kleine boer uit 驮 van de omringende dorpjes. Er moet nog
een hoop gebeuren op het land daar nog niet alle rijst geoogst is. Hij heeft een vrouw en 4 dochters. De oudste is 12, de jongste 3. Volgende maand moet hij naar India waar hij ieder jaar een aantal maanden in een vloerkleden fabriek werkt. Dit doen de meeste mannen om zo genoeg geld en dus eten in het laatje te brengen wanneer de eigen voedsel voorraad opraakt. Ik leg zijn been maar even neer en ga op de rand van zijn bed zitten. Ik
vraag hem of zijn gezin wel weet wat er gebeurd is en dat hij voorlopig niet thuis zal komen. Dat het misschien mogelijk is dat ze hierheen komen om hem te zien voordat ik hem verwijs naar een groter ziekenhuis. Ik zeg hem eerlijk dat er waarschijnlijk niet veel voor hem gedaan kan worden en dat er een slopende tijd voor hem zal aanbreken in de vorm van rehabilitatie. Hoe dat hier in dit onherbergzame en afgelegen gebied moet
weet ik ook niet…

Stilletjes denk ik aan alle zorg die we in Nederland te bieden zouden
hebben, maar hier is er niets. Heus geen centrum met experts die dag in dag uit met hem oefenen, geen dagelijkse thuiszorg waarbij iemand zijn billen zal wassen nu hij incontinent is geworden voor ontlasting en dit niet voelt aankomen. Geen psychische ondersteuning, geen groepsgesprekken met anderen die hetzelfde zijn overkomen, geen arbeidsongeschiktheid wetten. Hooguit een stel familieleden of buren die bereid zijn te zorgen voor hem en zijn gezinnetje. Anders is er helemaal niets.
Er rolt een dikke traan langs zijn linker wang zijn oor in. Hij vraagt of ik
het weg kan vegen. Zelf kan hij het niet. Hij zegt dat hij wel vaker last
heeft van branderige ogen. Ik zeg hem dat we dit in mijn cultuur “huilen” zouden
noemen en dat dat helemaal niet gek is. Ik realiseer me dat ik de eerste ben
die hem flink confronteer met de waarheid en zijn hopeloze blik raakt me diep.

Straks speel ik weer met mijn collega’s een wedstrijdje volleybal net als
iedere andere dag, wetende dat hij nog altijd naar het plafond zal staren.

Renee

Ik denk niet dat veel mensen kunnen zeggen dat ze op hun bergschoenen een
manuele placenta verwijdering hebben gedaan. Ik sinds vanochtend wel.
Zie de mate van onsteriliteit dan maar even door de vingers en mik er voor
de zekerheid nog maar wat antibiotica in.
De vrouw was gisteravond al bevallen thuis en alleen, zoals nog te vaak
gebeurd. Ik vraag of de baby het goed maakt en ze knikt emotieloos.
Is dit een ja? Ik feliciteer haar, maar heb het gevoel dat ze er niet echt
blij mee is, ookal is het een jongetje wat vaak wat bijdraagt aan de
“kraambed vreugde”.
Buddha-zij-dank dat ze niet veel heeft gevloeit. Een dodelijke bloeding
tijdens of na de geboorte is nog altijd de grootste boosdoeners (50%)
binnen de maternale sterfte.
Dit spookt allemaal door mijn hoofd terwijl ik erin slaag de moeder zonder
problemen te verlossen van haar koek. Het ruikt gelukkig niet geinfecteerd.
Zeker zes mensen, familie of buren, zijn meegekomen om haar hierheen te
dragen. Ik ben altijd erg blij met zo’n grote groep extra mensen, aangezien
er dan altijd wel een potentiele bloeddonor tussen zit mocht dit nodig zijn.

Langzaam druppelen ook de eerste poliklinische patienten binnen en is het
gedaan met de rustige ochtend. Wie zijn nu eigenlijk de patienten en wie
slechts begeleidende familie?
Wie moet er nodig als eerste gezien worden? Is er een system? Op hun beurt
wachten doen ze in elk geval geen van allen.
Ik zie een oudere dame, waarbij haar diep gerimpelde gezicht verklapt dat ze
geen makkelijk leven achter de rug heeft. Terwijl ik haar minstens 70 schat
vraag ik hoe oud ze is. Ze weet het niet, want het is haar immers nooit
verteld.
Haar urine moet gecontrolleerd worden en daarvoor heeft ze keurig netjes
haar plasje opgevangen in haar papieren status. Ze had immers niets anders bij de hand.
De inkt is uitgelopen, de anamnese en bevindingen onleesbaar.
Ik schud bedenkelijk mijn hoofd, maar grijns en vind het fantastisch hoe ze
van dat stukje papier een niet lekkend kommetje heeft weten te maken.
Een horloge hangt losjes om haar pols naast een heel stel vrolijk gekleurde
armbanden. De seconde wijzer verroert zich niet.
De tijd staat hier dus ook in letterlijke zin stil. Vandaag in ieder geval,
voor dit dametje die met wat medicijnen tegen een blaasontsteking,
welliswaar ten koste haar medisch dossier, blij is dat ze weer naar huis
kan. Slechts 4 uur lopen hiervandaan.

Renee

In Januari van dit jaar telde ons dorp Baraka 18.000 inwoners. Begin oktober, 9 maanden later telt ons dorp 43.000 inwoners. Een geboorte explosie of een andere oorzaak?

In de oorlog zijn vele Kongolezen uit deze regio gevlucht naar Tanzania. Tanzania was niet direct betrokken in de oorlogen rond de grote meren en een veilig land om naar toe te vluchten. In de kampen in Tanzania werden vluchtelingen door de internationale gemeenschap opgevangen, er werd onderkomen, eten en scholing geboden. Veel Rwandezen, Burundezen en Congolezen vonden er hun onderdak, meer dan een miljoen vluchtelingen woonden in de kampen in Tanzania, waarvan 150.000 vluchtelingen afkomstig waren uit deze regio.

Sinds augustus 2006 repatrieert de UNHCR ( United Nations High Commissioner for Refugees) Kongolezen terug naar dit gebied. Verleden jaar verliep dit proces nog traag. De situatie in Kongo was onzeker, de overtocht over het meer lastig. In een jaar tijd werden er 23.000 mensen gerepatrieerd. Dit jaar gaat het veel sneller, wekelijks komen twee boten met vluchtelingen terug. In 9 maanden werden 35.000 mensen teruggebracht naar hun vaderland.

Het is een hele operatie. In de oorspronkelijke dorpjes worden met hulp van hulporganisaties scholen en voorzieningen gecre륲d. De gerepatrieerde Kongolezen trachten er hun bestaan weer op te bouwen.

Helaas verlaten velen hun oorspronkelijk dorpen en komen naar de ?stad?. De mensen zijn niet meer gewend aan het leven op het platteland en / of de voorzieningen in de dorpen zijn niet voldoende, de scholen functioneren minder, de watervoorzieningen zijn matig en mogelijk zijn de mensen zijn niet meer gewend aan dit leven.

Baraka was een leuk dorp en nu begint het stadse vormen aan te nemen.
Scholen zitten overvol, de beschikbaarheid van gezondheidszorg loopt terug en we zien in ons hospitaal vele pati뮴en te laat komen. Gevolg: nieuwe problemen.

Afgelopen Woensdag had ik het geluk een grote baas van UNHCR te ontmoeten. In een gesprek van een uur heb ik hem uitgelegd wat de consequenties van deze repatri벩ng zijn. Kongolezen vestigen zich liever in Baraka dan op het platteland. Het gevolg is te raden; als dit zo door gaat ontstaan er grote problemen. Baraka met 100.000 inwoners, ik moet er niet aan denken.

Het was voor de baas van UNHCR een nieuw verhaal. UNHCR had hier niet op gerekend. Het is echter een heel logisch verhaal en een van onze taken, de problemen in kaart brengen en de vinger op de gevoelige plek leggen. De UNHCR baas stond open voor mijn vragen en was ge﮴eresseerd in onze ervaringen. Wij, MSF, willen echter onze activiteiten verminderen omdat het directe conflict voorbij is. Echter we worden geconfronteerd met nieuwe problemen. Bovendien, in het hooggebergte van Kongo, op nog geen zes uur rijden van hier, woedt een nieuw conflict waar assistentie aan slachtoffers nodig is. Wat moeten we nu?

Op zijn Rotterdams zeg ik dan maar, ?goed nadenken en de armen uit de mouwen steken en knokken voor mensen die geen toegang tot gezondheidszorg hebben als gevolg van een conflict?. Ons dagelijks dilemma, voldoende redenen om in actie te komen.

Roelant

Begin Augustus brandde hier op een zondag ons brandstof magazijn af. Ik stond er bij en keek ernaar. Nee, ik zat er middenin. Gelukkig kon ik voordat de boel in vlammen opging het magazijn verlaten. Je vraagt je natuurlijk direct af waarom het vuur ontstond?

Op zondagochtend waren we jerrycans aan het vullen met benzine. Door de combinatie van hoge temperaturen en een metalen filter ontstond er wat statische elektriciteit en een vonk. Benzine heeft niets nodig om te ontbranden, helemaal niet in Afrika. Het duurde vier uur voordat het vuur uitgebrand was.

Wij ,MSF, kwamen er redelijk goed mee weg. Het had niet veel gescheeld of de vlammen waren overgeslagen op ons kantoor en ons huis. Het had ook niet veel gescheeld of de bevolking was onze compound binnen gedrongen om ons enerzijds te helpen of om anderzijds spullen ongevraagd mee te nemen. Het waren lange uren, het expat team en onze nationale staf hebben een angstige tijd doorgemaakt.

Her resultaat: in het midden van onze compound is nu een grote open ruimte is ontstaan. Het magazijn en de aangrenzende vergaderruimte zijn verdwenen. Alle brandstoffen, de inventaris van het magazijn en de vergaderruimte zijn in rook opgegaan. De bomen zijn zwart geblakerd en 驮 van de auto?s ziet eruit alsof hij in een oorlog dienst gedaan heeft. Ik heb een paar brandwonden op mijn handen en armen.

Wij hadden wel het geluk dat er ruim voldoende water in onze compound aanwezig was. Onze watertanks waren de dag voorafgaand aan de brand gevuld. We hadden 5.000 liter in huis en hebben dit gebruikt om het vuur te controleren. Met man en macht hebben we emmers water staan gooien op het vuur. Na vier uur konden we zeggen dat we de brand meester waren.

Buiten onze compound stond het hele dorp te kijken. De militairen waren ons te hulp gekomen om te zorgen dat de bevolking niet door onze omheining drong. Binnen de muren hadden we te maken met een grote brand, buiten de muren hadden we te maken met een bevolking die zich maar al te graag meester wilden maken van onze spullen.

Ze dachten waarschijnlijk: het is veel beter spullen in zekerheid te brengen dan ze te laten afbranden?.. Gelukkig hebben we met vereende krachten erger kunnen voorkomen. Het waren hachelijke momenten. Ik zag de brand als een grote waarschuwing; Je kan nog zo hard werken maar je kan nooit een situatie volledig controleren. Ga niet te ver, het leven is veel te mooi!

Roelant