Zoals je op de site van artsen zonder grenzen kunt lezen houden op dit moment duizenden mensen zich schuil in de jungle van noord kivu en is het vanwege de veiligheidssituatie en vanwege de natuurlijke omstandigheden heel moeilijk om hulpverlening te bieden? dit is frustrerend.. Ik zit nog steeds in bukavu (zuid kivu) en heb het daar erg naar mijn zin..maar mijn gedachten gaan zeer zeer regelmatig naar mijn teamgenoten in Noord kivu..die aanwezig zijn maar slechts nog mondjesmaat iets kunnen doen.. er zijn nog steeds gevechten gaande en ons werkgebied is door diverse redenen niet echt bereikbaar.. Bijna elke dag heb ik contact per email met het team en ik hoop binnenkort weer met hun te kunnen werken in een gebied waar het o zo hard nodig is.. Ik zal kitchanga amper nog herkennen denk ik..er is zoveel gebeurd in de tijd dat ik er niet was.. het is een vreemde gewaarwording.. Ik las het MSF rapport over Noord Kivu? afschuwelijk de gevolgen van geweld. En vreselijk en vaak ook onbegrijpbaar wat voor verschillende verschijningsvormen geweld heeft.. verkrachting als wapen.. kindsoldaten die gerecruteerd worden..mensen zoals jij en ik die zich schuilhouden in de jungle..bang om tevoorschijn te komen.. waarschijnlijk ziek in de jungle want het is regenseizoen en het is heel koud in Noord Kivu.. De mens is een raar wezen! Wat doen we elkaar toch aan? Ja ik heb het naar mijn zin in het redelijk stabiele Bukavu.. maar ik wil o zo graag terug.. Ik voel een enorme gedrevenheid om in Kichanga mijn handen uit de mouwen te steken en samen met het team ervoor te zorgen dat zoveel mogelijk mensen gratis medische verzorging krijgen.. tegelijkertijd ben ik ook nerveus over wat ik te zien ga krijgen, de verhalen die je gaat horen.. want ja ik ben nog altijd een kind van de na-oorlogse generatie en weet persoonlijk niet wat oorlog betekent.. nog niet.. want ook als de gevechten eindigen.. zullen de sporen die dit afschuwelijke geweld tekent nog lang zichtbaar zijn..! Het is een sterk gevoel om naar kichanga te willen.. dit is de reden waarom ik bij artsen zonder grenzen ben gaan werken.. om in vergeten gebieden waar geen gezondheidszorg is mee te werken aan het bieden van hulp aan de meest kwetsbaren.. Dus zoals ik al eerder schreef: ik wil terug! Ook al vind ik het heel spannend en ben ik huiverig voor wat ik zal gaan tegenkomen.. ik moet daar gewoon zijn! Ik wil mijn bijdrage daar leveren!

Liefs, Martine

We leven hier in het jaar 2064 volgens de Nepalese jaartelling.

Je zou dus kunnen denken dat ze hier ver vooruit lopen op de rest van de
wereld.

In een hele hoop dingen zou ik dat best een prettig idee vinden, want een
beetje “back to your roots” is af en zo slecht nog niet.

Maar dan te bedenken dat we met z’n allen de broek laten zakken om onze
behoefte te doen daar waar het ons uitkomt, dat we terug gaan naar hooguit 1
keer per maand douchen, dat wij als vrouwen zonder hulp in de koeienstal
moeten bevallen en vervolgens traditiegetrouw 12 dagen het huis niet in
mogen. Dat we onze grootmoeder een dag lang op de rug dragen door de bergen
om haar veilig en wel in het ziekenhuis te krijgen. Dat lepra en tuberculose
weer gaan behoren tot het standaard rijtje in onze huisartsen praktijk. Dat
we in plaats van een lekkere fles wijn liever toosten met het gestolde bloed
van een zojuist geslachte geit op bijzondere gelegenheden. Dat baart me toch
wat zorgen.

Inderdaad, het nieuws blijkt te kloppen. Er is opnieuw sprake van cholera in
een 3 tal dorpjes in noordelijke richting. Ons team vertrok 3 dagen geleden
met genoeg dragers om onder andere een paar honderd liter infuus vloeistof
daar te krijgen. Ongelooflijk hoeveel die pezige Nepalezen op hun
slippertjes kunnen tillen, moeiteloos 60-70 kilo. Daar sta ik dan respectvol
toe te kijken met mijn wekelijkse rondjes hardlopen van 8 kilometer in de
benen.

18 doden, 400 mensen lijdende aan diarree. We hebben ter plekke in een
schooltje ruimte gemaakt om cholera patienten te kunnen isoleren en hen naar
behoren te behandelen. De mensen zijn bang om hierheen te komen voor hulp,
omdat ze geloven dat ze alleen maar zieker zullen worden of zullen
overlijden. Ze blijven liever thuis, waardoor we tevens genoodzaakt zijn om
deur aan deur de huizen langs te gaan om hen een infuus te geven en vooral
ook ze te informeren over de ernst ervan en over hoe de anderen van het
gezin gezond kunnen blijven. Vooral handen wassen!

Maar ook dat schijnen we in 2064 niet meer zo goed te gaan doen als Nepal
ons voorbeeld is.

Renee

Een week geleden ging ik met mijn “AzG protocollen bijbel” onder de arm naar
Kalikot, een district in het verre westen van Nepal waar we sinds 2004
actief zijn.
Na een paar dagen in de chaotische hoofdstad, Kathmandu, nu een week in de
bergen op
1500 meter hoogte tussen de rijstterrassen, de buffels en geiten.
Voor even was ik ervan overtuigd dat alle Nepalezen gevangen zaten
inKathmandu valley, daar het hier 驮 en al rust is op het gemekker van een
viervoeter na. Dan ineens weten toch een hele hoop mensen zich te verzamelen
in
het ziekenhuis. Horden mensen. De 驮 komt uit het dorp een half uur lopen
hiervandaan,de ander heeft moeiteloos 3 dagen in de benen zitten.

De komende 6 maanden werk ik in het district ziekenhuis wat 15 bedden telt,
een verloskamer, een operatiekamer, een polikliniek bevat met alles erop en
eraan, en een “outreach” programma waarbij we een 7 tal omringende dorpjes
voorzien van basale gezondheidszorg, gericht op vooral veel voorlichting.
Een dosis aan acteertalent van locale gezondheidswerkers werpt daarbij
absoluut zijn
vruchten af.

De eerste indruk, als ik me die na zovelen nog goed voor de geest kan halen,
is uitermate positief. Er is organisatie, het werk wordt verricht door
enthousiast en leergierige Nepalese collega’s en er gebeurt veel op het
gebied van onderwijs aan elkaar en aan de patienten in de wachtruimte wat
met een mooie term
“crowd control”wordt genoemd.

AzG heeft een goede reden hier te zijn aangezien de maoisten chronisch
overhoop liggen met de regering, en anders wel de moslims met de hindu’s of
de ene ethnische groepering met de ander. Toch moet ik bekennen dat ik daar
weinig van merk , op een bezoek van een militair met klachten na, als ik
hier zo mag genieten van het prachtige uitzicht,
wat bijgesprongen wordt door een stel zingendevrouwen in de buurt als de
wind goed staat,
en van een bergwandeling hier en daar naar een tempeltje in de buurt.

Zojuist komt er nieuws van een dorp op anderhalve dag lopen: zeer
waarschijnlijk nieuwe cholera losgebarsten en
een paar mensen zijn reeds overleden. We sturen er direkt een team op af om
de ernst in te schatten.
Nog een nageboorte van het regenseizoen? Binnenkort zetelt de winter zich
hier en zullen we rondlopen in dikke jassen
en wollen mutsen. En zo zal naar verwachting onze stethoscoop meer en meer
pruttelende longinfecties tegen komen.

Renee

In de nacht word ik gebeld dat het niet goed gaat met Nyatora. Bijna elke meisjesnaam in Zuid Sudan begint met Nya en wordt in veel gevallen gevolgd door tora. Sinds de aanwezigheid van MSF hier staat de naam Nyanurse en Nyadokter hoog genoteerd in de top 10 en doen namen als Nyaveranda en Nyatree je vermoeden wat de omstandigheden hebben moeten zijn waarin de geboorte heeft plaatsgevonden.

Nyatora is twee maanden oud en ligt in de intensive care tukul. Hoewel deze benaming meer impliceert is eigenlijk het enige verschil dat de deur van deze tukul dichter gelegen is bij degene die ’s nachts dienst heeft en zo beter een oogje in het zeil kan houden. Als ik in het donker de tukul inloop is het niet moeilijk Nyatora te vinden aangezien elke ademhaling met een hoop geluid gepaard gaat. Ze was in de middag opgenomen vanwege een longontsteking en had al de nodige medicijnen gekregen die helaas nog niet genoeg tijd hadden gekregen om te helpen. In de kleine operatiekamer hebben we een zuurstofconcentrator die eigenlijk alleen wordt gebruikt in acute situaties. Aangezien dit het enige is wat haar nog wat meer lucht kan geven brengen we haar met haar ouders hier naartoe. De zuurstof lijkt iets verlichting te geven maar elke keer als we dit stoppen valt ze weer terug in dezelfde benauwdheid. Het is echter niet reeel haar continu in de gaten te houden terwijl de rest van de afdeling vol ligt en iedereen de nodige hulp behoeft. Toch besluiten we haar daar te houden en instrueren we de ouders hoe ze haar het beste kunnen helpen en wanneer te roepen in geval van problemen.

Ondertussen gaat de nacht over in het gewone ritme van de dag en stroomt de eerste hulp vol met patienten. Tussen de bedrijven door wordt iedereen gemobiliseerd om de familieleden van een van de patienten die operatie behoeft over te halen bloed te doneren en moet ik sommige patienten die vaak uren hebben gelopen om het ziekenhuis te bereiken weer naar huis laten gaan met paracetamol omdat er geen beter alternatief voorhanden is.

Het blijkt onmogelijk iedereen de optimale behandeling te geven zoals dit voor velen gewoon is in onze Westerse maatschappij en de afweging in welke gevallen het meer oplevert alle hulpmiddelen te gebruiken voor een terwijl anderen het met minder moeten doen is niet iets wat je terug kunt vinden in protocollen of boeken. Toch komt aan het einde van de dag aan elke rij een eind en op de weg terug naar de compound zie ik dat de OK leeg is. Een van de bewakers weet me te vertellen dat Nyatora terug is naar de afdeling. Deze keer is het angstvallig stil in de intensive care tukul maar als ik onder het dekentje kijk, lijkt het alsof het de goede kant op gaat. Misschien heeft vandaag deze Nyatora geluk en krijgt zij de kans haar naam over te dragen aan de volgende generatie. Voor even weegt dit op tegen de degenen die we helaas niet meer konden bieden dan paracetamol.

Ortillia

Afgelopen zaterdag heeft er zich een wonder afgespeeld in de tuin van Shanty Huis. Sinterklaas is op bezoek geweest met kadootjes voor de kinderen van de nationale staf van MSF Holland in Bukavu!!!
In het totaal zijn er zo?n 130 kinderen verwend door de Sint met een tasje met kadootjes, wafels en beignets en een flesje fris! Goedele, onze medische team leider heeft een aantal jaren geleden toen zij ook in Bukavu werkte een sinterklaasfeest georganiseerd voor alle kinderen van de lokale staf en dit jaar heeft ze dit opnieuw gedaan samen met Ronald, de projectco?nator.. Tijdens hun vakantie in Nederland en Belgi련ebben ze cadeautjes gekocht en pepernoten en snoepgoed. Afgelopen week hebben wij als ?hulppieten? cadeaupakketjes gemaakt voor de kinderen en afgelopen zaterdag was het dan zo ver. We hadden de tuin versierd en de kinderen kwamen samen met hun moeder naar het feest, geweldig! Iedereen op z?n best aangekleed, de meisjes soms als ware prinsesjes en de jongens in veel te grote mannenpakken. Na lekker smullen van de beignets gemaakt door 驮 van de kokkinnen was het dan eindelijk zover dat Sinterklaas de trappen af kwam. Alle kinderen stonden onder aan de trap te zingen. Vervolgens hebben een aantal kinderen ?opgetreden? voor sinterklaas..de 驮 een toneelstukje, de ander een liedje of gedichtje.. om vervolgens bank voor bank langs de Sint te gaan om een cadeautas en wafel te krijgen! Het was echt een geweldig feest! Heerlijk om te genieten van een onbezorgd kinderfeest in een land waar het voor vele mensen en kinderen op dit moment alles behalve onbezorgd is. Deze blog verdient echt wat foto?s! Goedele en Ronald: bedankt voor het geweldige initiatief!!

Martine

Goedemorgen,

Donderdagmorgen, 9.38 uur, ik bevind me op de Miss Rafiki, een passagiers boot die tussen Goma en Bukavu vaart. Ik ben op mijn terugweg van een co?natie vergadering in Goma. We hebben gisteren en eergisteren vergadert over de plannen voor 2008. Wat zijn de verwachtingen voor 2008, hoe passen we in DRC onze acties aan en waar gaan werken. Het proces lijkt veel op een normaal bedrijfsproces. Het gaat alleen niet om geld of middelen, het gaat om zorg die we willen geven aan mensen die dit vanwege conflicten niet kunnen krijgen. Voor Baraka hebben we een nieuwe weg uitgestippeld. Ik ben op weg terug naar ons project ik laat Goma achter me en zit aan boord van een passagiersboot met een eerste, tweede klas en derde klas. Ik zit in de eerste klas en heb een biljet gekocht van 20 $ voor een reis van een uur of zeven over Lake Kivu. Het is zeer comfortabel en ik verbaas me. In de eerste klas zijn een aantal tafeltje gereserveerd voor mensen die willen werken, er is elektriciteit voor mijn computer en is zelfs een internet aansluiting. Ik kijk mijn ogen uit want dit lijkt veel op een passagiersboot die tussen de Griekse eilanden vaart. Tegenover mij zitten vier meisjes of tieners een franse liefdesfilm te kijken op een hypermoderne computer. In de eerste klas hangen overal televisies en er wordt muziek gedraaid, er is een bar en iedereen heeft het naar zijn zin. De eerste klas is op het tweede dek van de Miss Rafiki. Een dek lager is de tweede klas en daar zitten passagiers op banken in een grote ruimte. Een ticket daar kost $ 8,- en je kunt ook buiten op het voordek plaatsnemen, het is een mooie bonte verzameling van Congolezen en een ticket daar kost $ 5,-. De passagiers zitten daar gezellig, ze praten of liggen half te slapen in de zon, het uitzicht is geweldig. Onze reis loopt voorspoedig en iedereen aan boord geniet. Congo is zo ontzettend mooi, je kan het je niet voorstellen, het is een van de meest ongerepte landen in Afrika. Vanmorgen liet ik de vulkaan Nyragongo achter met en nu kijk ik door de ramen naar de bergen die Lake Kivu omringen. Mijn computer doet het nog steeds en ik krijg nog steeds stroom. Het is totaal onwerkelijk dat dit in Congo mogelijk is. Normaal zijn alle boten en auto?s van onder tot boven volgeladen met mensen en bagage en wordt er geen kubieke centimeter onbenut gelaten. De Miss Rafiki is een groot contrast. Het mag wel in de krant of anders op het web. Waarom, ook in Congo bestaan er elementen die heel goed werken, net zoals bij ons in Nederland of elders. Gelukkig is het niet overal in Congo onrustig of zijn er gevechten zoals we lezen in de krant, Congo kan ook mooi en betoverend zijn.

Ik kom aan in Bukavu, ik word direct uit mijn droom gehaald. Op de kade staan vele militairen, zwaarbewapend met kettingen om hun schouders vol met dikke kogels. Dikke raketwerpers in de aanslag. Een grote verzameling rambo?s. Ik reisde eerste klas. Bij mij in de eerste klas zat een hoge pief van het leger. Hij wordt opgewacht door zijn arsenaal van heren met bivakmutsen en brillen op. Het is angstaanjagend. Iedereen moet opzij en de hoge ome heeft de hoogste prioriteit, het is de normaalste zaak van de wereld. Ik dacht even dat het ook anders kon. Maar zie direct dat het leger het heft graag stevig in handen neemt en graag de orde van de dag bepaalt.

Morgen gaat mijn reis door naar Baraka, een rit van 12 uur over de mooiste wegen, een paar uur door de bergen en dan langs het meer van Tanganyika.

Roelant

Roelant Zwaanswijk is onze nieuwe blogger vanuit DRC.

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik vorige week uit het vliegtuig stapte op de zanderige airstrip van Pieri, Soedan. Vanuit Nairobi vloog ik eerst naar Lokichogio de basis voor het management van de projecten van MSF in Zuid Soedan. Deze wat surrealistische plaats midden in de Turkana woestijn in Noord Kenya, die nog deels voelde als een vakantieoord met verschillende compounds, restaurants en zwembad leek de perfecte omgeving om verhalen te horen van collega’s, sommige al langere tijd in het veld .

Toch bleek hoe moeilijk het was om een voorstelling te maken van het leven in waarschijnlijk een van de meest desolate gebieden op aarde. Vanuit het vliegtuig zag ik twee uur lang niks anders dan kilometers leegte met hier en daar een enkel hut van leem en stro (Tukul) en kuddes olifanten. Tijdens de regentijd die eigenlijk al bijna afgelopen zou moeten zijn is heel Zuid Soedan een groot moeras wat tevens een groot probleem is voor het bereiken van de projecten.

Het ziekenhuis van Pieri is in mei 2006 bijna volledig verwoest en vanuit niks weer opgebouwd tot wat het nu is. Na decennia van oorlog is er een enorme schaarste aan opgeleide mensen en bestaat de locale staf overwegend uit mensen getraind door MSF. Ze zijn trots op wat er afgelopen tijd is bereikt en enorm gemotiveerd verder te leren. Enigzins treurig vanwege het vertrek van de voormalige dokter maar verwachtingsvol naar de toekomst dat ik ook mijn kennis zal overbrengen, word ik dan ook op dag 1 met lachende gezichten begroet.

Ik probeer mezelf te orienteren tussen alle verschillende hutten waar de patienten liggen en enigzins geschokt kom ik erachter dat er geen bedden zijn. Volwassenen en kinderen liggen onder hun klamboe her en der op een deken op de vloer in overvolle bloedhete tukuls. Overal kinderen spelend in het zand. Ik word geconfronteerd met de duisternis wanneer ik patienten zie in de nacht, de lastige communicatie in een voor mij onbekende taal, absolute basismogelijkheden aan diagnostiek en interventie voor kritieke patienten en een nachtrust verstoord door geluiden van ezels, honden, muggen, vleermuizen en hyena’s.

De happening van vandaag: de aankomst van het vliegtuig om de nodige voorraad vers voedsel en medicijnen te brengen. Als ze zijn vertrokken loop ik vergezeld door bijna alle kinderen uit het dorp terug naar de compound 50 meter van de airstrip. Dit is de komende 9 maanden mijn ‘huis’ en hoewel het leven in deze omgeving teruggaand naar de pure basisbehoeften als veiligheid, gezondheid en voedel met de wetenschap dat er duizenden kilometers hiervandaan een andere wereld is met een overvloed aan mogelijkheden niet altijd eenvoudig zal zijn, is elke dag een nieuwe uitdaging en besef ik hoe bijzonder dit is om mee te maken.

Ortillia

De afgelopen week had ik in geen puf om een stukje te schrijven. Het is wederom zondag, en avond, ik heb mijn tukul opgeruimd en even tijd om een verhaal te schrijven. Ik voel me weer een beetje mens. Lag de afgelopen week s? nachts flink te zweten, mijn oog was ontstoken en ik had last van mijn maag. Ik kon de diagnose niet stellen maar een ding stond vast, vermoeid. Normaal ben ik een soort viking die niet snel wat oploopt maar de laatste maanden heb ik te veel gewerkt en te weinig uitgerust en sloeg het spook vermoeidheid toe. Mijn weerstand was gering en dan pak je opeens een bacterie op die je in je oog smeert en je maag draait zich om en geeft aan dat hij geen zin meer heeft. De remedie was voorhanden. Wat oogdruppels met antibiotica en veel slapen en wat beter voor mezelf zorgen. Gisteren kon ik het nog niet voelen, maar na vandaag heb ik het gevoel dat er weer wat energie mijn lijf in stroomt.

Het aantal cholera pati뮴en hebben we afgelopen week onder controle kunnen houden. De ceintuur van chlorateurs die we vorige weekend langs het meer gelegd hebben (figuurlijk) werkt en het aantal nieuwe pati뮴en neemt gestaag af, vorige weekend hadden we nog een 40 nieuwe gevallen in twee dagen. De gehele week hadden we in totaal 40 nieuwe gevallen. Per dag dus de significant minder cases. Cholera is een interessante materie. Als het fout loopt heb je een gigantisch probleem, veel pati뮴en en kans dat veel mensen overlijden. Echter cholera is te voorkomen en cholera is relatief eenvoudig te genezen als je de juiste spullen op zijn plaats hebt. We hebben onze ervaring langs het meer gelegd en in de kliniek de mensen correct behandeld dus het tij is gekeerd.

We gaan dus de week tegemoet met een beetje nieuwe energie. Cholera onder controle en zelf wat uitgerust. Nu kijken hoe we ervoor zorgen dat de bevolking zelf wat aan cholera preventie gaat doen net zoals ik die er moet voor zorgen dat ik niet te veel hooi op mijn vork neem.

Een gezonde week.

Roelant

Ben nog steeds aan het werk in Bukavu. met veel plezier maar toch zeker ook met mijn hoofd in Kichanga. Gister is er gevochten in Kichanga. Het is zo dubbel..aan de ene kant wil ik daar nu zijn..ook al weet ik dat de situatie op dit moment te onveilig is om daar te kunnen werken..
Hier ben ik lekker aan de slag..Gister bijna de hele dag chauffeurs getest en een hele goede nieuwe gevonden! Verder vordert de garage die we bouwen gestaag. Zo kunnen we ook gewoon het onderhoud van de auto?s doen als het regent.. Op dit moment is het regenseizoen aan het naderen. Ook de internationale bestelling voor medicamenten voor de komende 4 maanden is zo goed als af en ligt nu ter controle bij het co?natieteam. Kortom het gaat lekker binnen de afdeling logistiek in Bukavu.. Als loggie sta je vaak iets verder af van de reden waarom wij hier werken als MSF.. je regelt alles om het medische team te ondersteunen in hun werk maar je hebt niet de dagelijkse confrontatie en het dagelijks contact met de mensen die door ons geholpen worden.. Ik denk dat je als loggie er energie in moet steken om wel die verbondenheid te hebben ook om te voorkomen dat je je in een wereldje gaat begeven met de naam ?logistiek zonder grenzen?. In Liberia ging ik zoveel mogelijk naar klinieken en naar het ziekenhuis en ging dan soms met onze arts mee op ronde, heb een aantal operaties bijgewoond.. om echt te zien wat we doen en dus zo verbonden te blijven met (zoals dat dan heet) de ?beneficiary?. Als ik een logistiek klusje in het ziekenhuis had ging ik vervolgens even op bezoek bij wat pati뮴en of even langs de kraamkamer.
Hier heb ik tot nu toe nog geen tijd gehad om mee te gaan naar de verschillende ziekenhuizen en klinieken, maar ga dat volgende week zeker doen. Maar ook door verhalen van mijn medische collega?s blijf ik verbonden en ik loop nu al een aantal dagen met een beeld op mijn netvlies van een situatie die ik heb gehoord, maar niet gezien.
Zoals ik al eerder vertelde hebben we hier een heel groot HIV/AIDS programma. Ik hoorde eind vorige week dat er een moeder met haar kind van 5 maanden in het ziekenhuis ligt.. de baby is ook besmet met het HIV virus en is al in een gevorderd stadium van deze afschuwelijke ziekte. Van de week vertelde onze dokter na de lunch dat de baby is overleden en dat de moeder haar kind weigerde los te laten.. dat ze haar kind in haar armen geklemd hield..niet los k򮠬aten.. Ik heb het niet gezien maar toch brandt dit beeld op mijn netvlies.. en het raakt me behoorlijk.
Vanochtend vroeg is er een auto vertrokken om een ernstig zieke man naar zijn dorp terug te brengen om in zijn eigen omgeving te kunnen sterven.. Zijn caretaker (=iemand die de pati뮴 eten geeft en wast e.d.) is zijn dochtertje van 9.. Haar moeder, zijn vrouw is een jaar geleden overleden aan Aids. Sophie, het prachtige meisje van 9, is de oudste van 8 kinderen en is dus nu aan de zijde van haar vader totdat ze ook hem verliest.. De man lag op een matras achter in de landcruiser.. mager en heel ziek.. En als je dan zo naar Sophie kijkt..met al een veel te volwassen blik in haar ogen (volgens onze westerse maatstaven) dan voel je toch wel tranen.. Er lopen waarschijnlijk vele duizenden Sophies rond op dit continent.. en we konden niet voorkomen dat deze man gaat sterven en dat Sophie en haar broers en zusjes wees worden.. maar ik ben blij dat we in ieder geval dit gezin nog even kunnen herenigen en ze naar hun huis kunnen brengen..
Er gebeuren echter ook prachtige dingen: gisteren hoorde ik dat een meisje van 18 dat al drie maanden in coma lag is bijgekomen.. en ze kan praten en ook haar lichaam bewegen! Wat een geweldig nieuws!! Daar word je toch helemaal blij van!

Liefs, Martine

Hoezo zondagmiddag, ik word gebeld door de Dr Guillain de directeur van het hospitaal dat we ondersteunen, Dr Guillain vertelt me dat de MIP is in Baraka is. De MIP is de Ministers Inspecteur van de Sante van de Province. Hij is het hoogste orgaan op het gebied van gezondheid in de provincie Zuid Kivu.

Ik schrijf nog een zin en de telefoon gaat. Het is de MIP, hij komt gelukkig onze kant op. De reden van zijn bezoek, de MIP komt kijken naar de cholera uitbraak die er in ons dorp plaatsvindt. Het hele jaar rond heerst er hier cholera en nu komt de MIP op zondagmiddag op 13.30 kijken naar deze uitbraak. Kan hij dit niet op een ander dag doen? Nee, niet echt want een cholera uitbraak en cholera is iets, waar de meeste mensen het Spaans benauwd van krijgen. Voor MSF is cholera een ABC-tje. Ik denk dat MSF een doctoraat of 100 in de cholera bestrijding heeft. In ieder van land in Afrika heeft MSF wel een interventie gedaan.

Zo ook in Baraka, aan het meer Tanganyika waar de mama?s de kleren van het gezin in het meer wassen en gelijktijdig drinkwater nemen. In het droge seizoen neemt de waterhoeveelheid af, wordt het oppervlakte water warmer en vieren de vibro cholera (cholera bacteri뮩 een feestje in het water. Je drinkt het water en zo infecteer je je ingewanden met de bacterie en begint de ellende. Als je genoeg water hebt, en iemand je kan rehydrateren overleef je het.

De afgelopen weken nam het aantal nieuwe gevallen in ons cholera centrum gestaag toe. Ieder jaar zijn er twee perioden waarin iedere keer hetzelfde plaatsvindt. Hier in Baraka zijn het de perioden waarin weinig water uit de bergen het meer in stroomt. Wij zijn er op voorbereid en op het moment dat we dagelijks minder 10 nieuwe gevallen binnenkrijgen blijft ons cholera centrum rustig. Tussen 10 en 25 nieuwe gevallen moeten we ons gaan voorbereiden. Boven de 25 nieuwe gevallen per dag is het bal en moeten we echt aan de bak. Vrijdag middag ontvingen we het nieuws dat er in 12 uur 24 nieuwe cases waren. Dit zal betekenen dat we binnen 3 dagen ongeveer 100 pati뮴en hebben. Als we niets aan preventie zouden doen, loopt de situatie volledig uit de hand. Maar als we veel aan preventie doen is het tij te keren. Aangezien we hier al een jaar of vier werken kennen we ons werk en kunnen we als een soort reddingsbrigade ons plan uit rollen. Chlorinatie teams worden opgetrommeld en zo zijn we zaterdagmorgen vroeg gestart met chlorinatie. We leggen dan eens soort cordon langs het meer waar mensen water nemen. Alle jerrycans worden door chlorinatie teams van een kleine hoeveelheid chloor voorzien. Super effectief, de cholera bacterie is snel dood en krijgt geen kans meer de darmen te infecteren.

Het is nu zondagmiddag en de MIP komt kijken hoe de epidemie het doet. Hij komt de schade opnemen komt kijken hoe erg het is en komt binnen met een heel stel inspecteurs. Ik maak een grapje en vertel hem dat de cholera uitbraak al onder controle is. Geen probleem, het werk is onder controle.

Wie krijgt er cholera? Dit zijn niet de welgestelde of middelmatig gestelde, het zijn altijd de zwakkere, de armsten in een samenleving. Zij die geen chloorpillen kunnen kopen of geen 100 FC ( 25cent) om maandelijks een waterpenning te kopen. Of ze staan +12 uur in de rij om water te krijgen en dan is het water er simpelweg niet is omdat het waterleidingnetwerk niet werkt. Ik vraag me altijd af waarom wij wel in staat zijn om mensen altijd maar te helpen. Ik geloof dat het is omdat we dit willen, omdat we niet geloven dat een god bepaalt of je wel of niet in leven blijft.

Het zondag 16.00 uur en ik was mijn handen nog eens grondig en ik ga een rustig plekje aan het meer opzoeken. Ik duik het meer in waar de cholerabacterie rustig om me heen rondzwemt. Zolang ik geen liter water binnen krijg en mijn gestel sterk is zal ik geen cholera krijgen. Kinderen spelen om ons heen. Ze zijn op de hoogte van de cholera uitbraak. Ik kom thuis om 18.30. Mijn collega?s hebben een rustige dag gehad en ik heb kunnen zwemmen. Morgen begint het echte werkt weer. Of het een epidemie is? Ik denk het wel, morgen even navragen wat de definitie van een epidemie is. Wat gaan we er aan doen. Over twee weken zou ik graag willen stoppen met chlorinatie en kijken of we ergens bijdrage om een systeem op zijn plaats kunnen zetten wat sociaal en markteconomisch kan werken. Of dit mogelijk is? Dat is een hele grote vraag die ons allen bezig houdt.

Groeten,
Roelant

Zo hier begint het dan, op zondagmorgen, als vanouds maar nu interactief een weblog. Om je een beetje een indruk te geven het is 12.12 de zon schijnt zoals iedere dag, er zit een vriendelijk briesje in de lucht. Ik heb mijn computer uit mijn kantoortje gehaald en zit in mijn tukel met de deur open. Een tukel is een rond huisje dat bij sommige in de tuin staat, een soort grotere versie van een tuinhuisje, het is mijn huis.

We hebben in de compound vier van deze tukels of tuinhuisjes, in ons huis hebben we nog vier slaapkamers voor bezoekers. Mijn tukel is prachtig, betonnen vloer, rondom witte muren, twee ramen en een deur. Een tweepersoon bed, een kast een klein bureautje waar ik nu aan zit te schrijven. Deze tukel is super lux als ik hem vergelijk met mijn tukel in Zuid Soedaan. Deze had een deurtje van 1,20 hoog, werd bevolkt door alles wat zin had om me s?nachts op te zoeken en kon amber een eenpersoons bed herbergen. De vloer was van aangestampte modder. Mijn tukel in Sudaan was meer een soort theemuts. Deze tukel is voor mij zeer comfortabel. Ik denk dat zelf mijn moeder er weinig problemen heeft om in te slapen. Onze generator bromt zachtjes op de achtergrond, mijn muziek staat aan ik vraag me af wat ik vandaag te vertellen heb.

Een geijkt verhaal zou zijn de omstandigheden van afgelopen week samen te vatten. Helaas het werk dat we doen is bijna niet samen te vatten. Het is van de redenen dat ik nog steeds ten volle voor dit werk kies, het is niet aflatende stroom improvisatie binnen een vast kader van prioriteiten. Ik kan me voorstellen dat jullie vandaag ook een dag hebben om niets te doen. Uitslapen, ontbijten een beetje lezen en wellicht wat familie en vrienden bezoeken. Ik zou ervan dromen om ergens in Amsterdam een borrel te drinken met een paar vrienden en s?avonds lekker uit eten te gaan en morgen weer aan het werk te gaan. Voor mijn ziet de dag er hetzelfde uit, maar in plaats van vrienden is mijn vriendin over, in plaats van een kroeg met vrienden zoek ik vanmiddag een mooi rustig plekje aan het meer op en vanavond wellicht zelf koken in onze openlucht keuken. Helaas geen vrienden, kroeg of lekker restaurantje maar ik kan er ook voor kiezen om helemaal niet veel te doen, het klimaat is aangenaam om niets te doen.

Vandaag een beetje heet een graad of 35 en droog. De komende maanden zal ik proberen jullie thuis te maken in dit project. Hoe ik er mee omga, wat er mijn hoofd afspeelt en wat voor mij de meest bijzondere momenten zijn. Een lekker zondag !

Groeten,
Roelant

Zoals zo veel plaatsen in ‘de derdewereld’ is ook de drc vol van contrasten. Er spookt weer eens een vraag door mijn hoofd.. nou ja niet echt een vraag maar meer een bizarre constatering die steeds weer terug komt in m’n hoofd. Bijna iedereen heeft een mobiele telefoon. De mobiele telefoon is een uitkomst hier. Gisteravond kreeg ik een smsje van de telefoonmaatschappij met het volgende bericht:

Prolongation exceptionelle! Jusqu?au 13/10/2007
Continuez a jouer pour gagner une maison,
Une Mercedes ML, une Vitara par semaine.
Celtel. La vie en mieux!

Bizar! Dus hier in een wereld waar veel mensen leven van minder dan een euro per dag.. waar op dit moment tienduizenden mensen op de vlucht zijn voor geweld. (sinds December 2006 tot nu: zo’n 300.000 mensen) ontvangen smsjes dat je een huis of een Mercedes kunt winnen? Op dit soort momenten denk ik echt: de wereld is gek geworden! Een plaats van zeer schrille contrasten!

Nu ik toch schrijf, nog even ander nieuws: Gister kreeg ik een e-mail van m’n projectcoordinator (mweso-project) en zoals het er nu uitziet vertrek ik op 10 oktober met de boot uit Bukavu naar Goma en rij ik op 11 oktober naar Kichanga om daar aan de slag te gaan!! Afgelopen weekend vreesde ik echt dat het nog wel eens heel lang kon gaan duren.. maar zo zie je maar weer: Geduld is een schone zaak!

Liefs, Martine